antoine

Nieuwe lokatie

2005-12-15T00:30:00.002+01:00

De blog van Antoine heeft een nieuwe lokatie:
www.weblogantoine.nl

Stuw

2005-12-13T23:08:00.000+01:00

Zicht vanaf de dijk. Op de stuw. De stuw staat er al tientallen jaren.
Bedoeld om de waterstand in de Maas een beetje op peil te houden. De Maas is nl. een regenrivier en zou zonder dit soort stuwen sterke schommelingen qua diepte hebben. En dat is niet best voor de scheepvaart.
Er wordt ook op bescheiden schaal electriciteit mee opgewekt.
's Avonds zie je de rode lichtjes van de stuw als een baken aan de horizon.

De stuw hoort er gewoon bij. Het lijkt vaak net of het een stuk van de horizon is. Terwijl het eigenlijk horizonvervuiling is: een menselijke ingreep in het landschap. Maar hij staat er al zo lang, dat het gewoon is!

Penseeltje

2005-12-12T23:27:00.000+01:00

Het is vaak verrassend hoe alles er na één nachtje vorst ineens heel anders uit ziet.

De aangevroren mist heeft alles een mooi wit randje gegeven. Alsof het door een wit penseeltje nog wat extra accenten heeft gekregen.
De natuur als schilder, best een mooi idee.

Geeltje

2005-12-11T23:39:00.000+01:00

Een foto van een geeltje. Daarop een mededeling: 'Verkocht op de Weegh'

Deze mededeling is voor velerlei uitleg vatbaar.

Ene op de Weegh is verkocht!!

Pas op op de Weegh, dit ding is verkocht!

Mededeling voor op de Weegh, dit is verkocht!

Maar nee. 'Dit ding is verkocht aan op de Weegh!' En wel aan Paul. En het is een wasmachine. En hij staat in zijn nieuwe apartement!! Het is trouwens het enige dat er nog staat, want er moet nog flink geklust worden!!

Maar het is een mooi groot apartement, met flink wat kamers, eigen keuken, douche, toilet enz!!
We zijn er vandaag geweest!!
En ik was meteen verkocht!! Maar ik heet ook op de Weegh!!

Sjoekseltje

2005-12-10T19:56:00.000+01:00

Vanmiddag werd dit gerecht tegenover me klaargemaakt. Op mijn vraag wat het was, kreeg ik als antwoord 'Sjoekseltje'.
Het bleek een naam voor een gerecht te zijn, die alleen in de familie van Nien gebruikt werd. Een prutje van tomaat, ei en mayonaise. Dut prutje schijnt het goed op een boterham te doen.

Dat is leuk. Zo hadden wij vroeger bij ons thuis de term 'schungelde-bung'-lopen. Het was een term voor kuieren.

Mijn kinderen zullen zich vast nog wel de term 'blok-blok' herinneren. Die is ontstaan als alternatief voor overgeven.

Bij Nien in de familie hebben ze het over 'van Mamers' een soort bloemen dat een keer door een aanbidder aan Janet overhandigd werd, toen ze in het ziekenhuis lag. Ze moest toen spontaan 'blok-blok' doen.

Ik denk dat iedereen zich wel van dat soort woorden zal herinneren. Misschien leuk van lezers van deze blog om mij dit soort 'gezin-specifieke' woorden, inclusief betekenis te mailen. Klik maar op het woordje 'mij' en ik heb binnenkort weer stof voor een nieuwe blog!!

Verantwoording

2005-12-09T22:05:00.000+01:00

De laatste tijd was er niet iedere dag een nieuwe blog. Ik was te druk of te moe. Of allebei.
Sinds gisteravond is er wat druk af.

De hoorzitting rond de ontzanding is afgerond. Ik ben er erg druk mee geweest. Het is van de weinige momenten, waarop het belangrijk is, dat je er staat als vereniging. Alles moet kloppen. Je moet indruk maken, je moet verrassen.
Dat is wel gelukt, zeg ik heel bescheiden. Resultaat was wel een beetje vinnige confrontatie met de gedeputeerde. Maar we hebben de scherpe kantjes er vandaag weer afgehaald.
De krant verwoordde in een kort stukje de teneur van de avond heel goed . Voor wie het wil lezen klik op deze link

En oh ja...... nu gelukkig weer een beetje 'gewoon' weekend.

Blauwe Stad

2005-12-07T21:15:00.000+01:00

Nee, dit keer geen foto van ontzanding. Deze foto is 27 augustus jl. gemaakt. We gingen toen op de fiets naar 'De Blauwe stad'
Dat is een gigantisch groot gebied rond Winschoten, dat helemaal op de kop gezet wordt. Er wordt vreselijk gegraven, water wordt in gelaten en er ontstaan verschillende grote plassen met woningen er aan.

Ik ben er hevig in geïnteresseerd. Ten eerste, omdat mijn schoonouders uit de streek komen en precies weten hoe het vroeger was. Ze herinneren zich details, die zo'n projekt dus levend maken.
Maar ook, omdat ik met enige regelmaat vanaf het begin het gebied doorkruist heb. Ik heb de chirurgische ingrepen in het landschap meegemaakt. Ik heb het landschap langzamerhand zien veranderen.

Afgelopen weekend waren we er weer. Het was verrassend. De littekens leken wat minder. Er begon wat lijn in te komen. Het was wat minder confronterend. Maar toch.

Mensen uit de streek denken heel genuanceerd over dit project. Het een mix van melancholie en trots. Van de ene kant ingehouden woede om wat er met de omgeving is gedaan en aan de andere kant trots, dat er zoiets groots bij hun in de buurt tot stand is gekomen.

Ik weet niet meer wie het afgelopen zondag zei, maar hij of zij sprak een waar woord: 'Over 50 jaar is dit heel gewoon' En zo is het maar net!

MER

2005-12-06T00:01:00.000+01:00

Een drukke tijd breekt aan. Op het werk, maar vooral ook rond de ontzanding.
We hebben als bewoners nog precies 3 weken de tijd om te reageren op de MER [Milieu Effect Rapportage] van de provincie.
Dat is een lijvig rapport van zo'n 295 pagina's [exclusief bijlagen van ook zo'n 100 pagina's], waarin de keuze voor dit gebied verdedigd wordt.
Donderdag aanstaande mag ik namens de bewonersvereniging inspreken op de hoorzitting!!

Wat me in ieder geval ergert is de zinsnede ergens, dat 'het gebied een te verwaarlozen natuurwaarde heeft.'
Ik hoop dat de foto's die ik de afgelopen tijd met regelmaat hier heb gepubliceerd ook het tegendeel bewijzen.

Waarheid en fictie

2005-12-04T22:58:00.000+01:00

Een foto van onze tuin. In Alphen. Waarheidsgetrouw, zo lijkt het. En zo is het ook grotendeels. Er staat alleen een vreemd element in. Dat vreemde element staat ergens in Drenthe. Het is ook waarheidsgetrouw.
Alleen de foto is niet waarheidsgetrouw.
In onze tuin staat [nog] geen tuinhuisje. En zeker niet dít tuinhuisje. Want dat staat ergens in de buurt van Schoonoord en zal daar ook wel blijven staan.

Twee waarheden, die samen een fictie worden. Wel een beetje ongelukkig, want als je goed kijkt, zie je nog een rode rand rond het tuinhuisje. Die is er om de een of andere onverklaarbare reden omheen gekomen, toen ik de foto van Janet aan het bewerken was.
Een meestervervalser, zal ik [voorlopig nog] niet worden. Maar het resultaat van mijn gepruts leverde in ieder geval een onderwerp voor een blog op.

En zeg nou eerlijk: dat tuinhuisje staat er leuk!! Er komt er dus vast wel een, maar dan...... zonder rode rand!

Man en Hond

2005-12-02T23:02:00.000+01:00

Een man en zijn hond op de dijk. In de ochtendmist. Barney en ik op de dijk. 's Ochtends.

Ik heb er nooit problemen mee om de hond uit te laten. 's Ochtends als het mooi weer is, lees ik onderweg de krant. Als het minder mooi weer is, zoals op de foto, neem ik de dag door. Ik probeer me voor de geest te halen, wat ik die dag ga doen. Wat ik ga zeggen. Hoe ik iets ga zeggen.

's Avonds is er meer een evaluatief moment. Ik laat de dag de revue passeren en ik kijk naar mijn rol tijdens de gebeurtenissen.

Het ontspant. Ik begin de dag fris en 's avonds is mijn kop leeg, als ik mijn bed in stap.

En Barney dan?? Die zorgt er voor dat zijn blaas en darmen leeg zijn. En laat mij alleen met mijn overpeinzingen.

Groningen

2005-12-01T23:27:00.000+01:00

Binnekort gaan we weer naar Groningen. Ik verheug me daar altijd weer op.
We gaan altijd weer de polder in. Ik geniet dan van de weidsheid van dat landschap.
Welke kant je ook uit kijkt: altijd ruimte en diepte.
Ook de rust doet weldadig aan.

Toen we de foto hierboven maakten, leekt het door de sneeuw nog oneindiger. Toen we uit de auto stapten, was het doodstil. Alsof de wereld de adem inhield bij zoveel ongereptheid, bij zoveel ruimte.

Schilderij

2005-12-01T08:43:00.000+01:00

Mijn huis. Een foto van vorige week. Een foto vanaf de dijk. Zo zie ik het, als ik aan kom rijden.
Bijna iedere keer als ik het zo zie, komt er iets van vertedering over me.

Mijn thuis. De plek, waar ik helemaal mezelf kan zijn. Een veilige haven voor de boze buitenwereld. Een plek, waar ik kan bijkomen van een drukke dag. Maar ook een plek, waar de tijd en de ruimte omvoor wilde plannen te bedenken om 'buiten' uit te voeren.

Een plek waar mijn lief op me wacht. Waar van me gehouden wordt en waar ik kan houden van. Warmte. Geluk. Ruimte. Liefde

Kees

2005-11-29T21:05:00.000+01:00

Vandaag was het weer mannendag. We biljarten dan vaak bij Kees en Annie. Als je binnenkomt, weet Kees al wat hij moet tappen en het staat al voor je, voordat je je jas hebt uitgedaan.
Omdat we er nogal eens komen, krijgt het vaak iets vertrouwds.

De foto achter de bar was me al vaker opgevallen: Een hond die trots de camera inkijkt. Maar ik vergat iedere keer er naar te vragen.
Vandaag niet. Bij het afrekenen wees ik naar de foto. 'Je hond?', vroeg ik. Kees zuchtte diep en ging op de barkruk zitten. 'Ja,' zei hij, 'dat was m'n hond. Hij kende me precies. Ik hoefde hem niets te vertellen. Hij had aan een gebaar van me genoeg.' Hij maakte voorbeelden van gebaren: wenken, op zijn schoot kloppen, hand voor de mond. 'Als je zei, dat hij moest liggen, bleef hij liggen. Desnoods een kwartier. En als je dan riep dat hij moest komen, kwam hij vrolijk kwispelend naar je toe.
Toen we deze tent kregen, moest hij weg. Midden in de stad. Dat kan niet. hè? Dat was niks voor hem. We hebben hem toen naar mijn vader en moeder gedaan. Daar luisterde hij ook goed naar.' De blik van Kees werd wat weemoedig. 'Ja daar luisterde hij ook naar. Behalve als ik er was. Dan was er maar één baas. Het was mijn beste kameraad. Je treft in je leven maar één keer zo'n hond.' Hij bleef lang stil. Een beetje waterige ogen. 'Ja je treft in je leven maar één keer zo'n hond........'

Verdwijnende voetstap

2005-11-28T22:44:00.000+01:00

Mijn voetstap in de wegsmeltende sneeuw. Je wordt er zowaar weemoedig van. Want... is die voetstap er morgen nog? Waarschijnlijk niet. Maar ik heb er gelopen!!

Ik herinner me nog dat ik vroeger altijd erg onder de indruk was van historische plaatsen en gebouwen. De dom van Aken, met de troon van Karel de Grote. Ik heb hem stiekem aangeraakt.

Slot Loevestein. Je voorstellen, dat Hugo de Groot daar heeft gelopen. Misschien wel over dezelfde plank als waar je nu zelf over loopt.

De Gevangenpoort in Den Haag. Zou hier het zogenaamde gepeupel hebben gestaan, dat Johan de Wit heeft gelyncht???

Het heeft en het had allemaal iets magisch voor me. Je tastbaar verbonden voelen met het verleden. Je inleven. Even alle storende beelden en geluiden weg en het verleden bij je toelaten. Alsof je er zelf deel van bent.

Dooi

2005-11-27T15:24:00.000+01:00

Het dooit.

Op zich ook een prachtig verschijnsel. Witte sneeuw die langzamerhand smelt. Het contrast wordt daardoor minder hard. Er komt meer kleur. Een beetje aquarel. Nog steeds verstild. Maar iets meer leven.
Mooi de natuur zo.

Het gebeurt ook bij mensen. Als mensen ontdooien, worden ze minder hard. Er komt meer leven naar boven.
Ze worden vaak menselijker.
Mensen worden opener. Mooi die mensen, die zich kwetsbaar opstellen!!

Nova Zembla

2005-11-26T14:41:00.000+01:00

De chaos op de wegen van gisteren heeft zich wat gestabiliseerd. Toch hebben we besloten om vanavond niet naar Duitsland te gaan[zo'n 170 km heen en ook weer terug] met het oog op de weersverwachtingen van vandaag. We blijven dus lekker thuis.

Dat deed me een beetje denken aan een anekdote van vroeger. Mijn opa logeerde regelmatig een week bij ons thuis. De afstand Oldenzaal-Arnhem werd zo een paar keer per jaar overbrugd. Hij had het bij ons thuis altijd heel erg naar zijn zin. En ook wij genoten van zijn aanwezigheid: zijn verhalen, zijn wijsheid, zijn humor.
Maar hij was een man van principes. Dat gold ook voor de duur van zijn verblijf in Arnhem: een week was een week!! En dan moest hij ook weer weg, naar zijn idee.''s Ochtends op de dag van vertrek zat hij dan al met hoed op en overjas aan, de koffer naast zijn stoel, in de kamer. Klaar voor vertrek, dat meestal pas in de loop van de middag plaats vond. Dat maakte niet uit: opa was er klaar voor. Letterlijk gepakt en gezakt!!

Een van de keren, dat die week voorbij was, was het ongeveer net zo'n weer als nu. Een beetje onstabiel, sneeuw, gladheid enzovoorts. Mensen werd dan ook aangeraden niet op pad te gaan en thuis te blijven. Mijn vader besloot dan ook mijn opa niet weg te brengen, maar te wachten tot het wat vertrouwder was om op weg te gaan.
Maar dan had hij buiten mijn opa gerekend. De week was voorbij en hij moest en zou terug naar Oldenzaal. Er reden geen treinen vanwege het weer, dus dat ging niet door. Mijn opa belde al zijn kinderen achter elkaar met het verzoek hem op te komen halen. De een na de ander weigerde onder verwijzing naar de weersomstandigheden. Het ontlokte mijn opa uiteindelijk de verzuchting: 'Ik zit hier ja op Nova Zembla!!'

Uiteindelijk na heel veel gezeur en gedreig heeft oom Herman[die net een week zijn rijbewijs had] het avontuur gewaagd. Hij kwam na heel veel omzwervingen en ontberingen met zijn kever in de loop van de avond in Arnhem aan. Volledig uitgeput en verdwaasd van wat hij onderweg had meegemaakt.
Die bleef dus ook maar slapen!! Mijn opa heeft pas 's avonds laat zijn overjas uitgedaan. Hij had aldoor nog stilletjes gehoopt, dat die dag de terugreis aanvaard kon worden. De volgende dag vertrok opa, nog steeds gepikeerd ['vergreld' op zijn Twents] op expeditie naar Oldenzaal.

Winters

2005-11-25T23:51:00.000+01:00

En ineens was het winter. En dan niet zo'n verstild plaatje als hierboven op de foto.
Nee: ijskoud winter.
Enorme wind en enorme hoeveelheden sneeuw. De schotelantenne deed het niet, het licht flikkerde zo nu en dan. De bomen kraakten. De wind raasde om het huis. De verwarming loeide.

Zelfs de hond, altijd een sneeuwliefhebber [hij sprint dan de sneeuw in] hield het voor gezien. Hij sleepte zich voort tot bovenaan de dijk. Deed daar een plas van 3 minuten , liep 10 meter verder. Draaide daar een heerlijke dampende drol en wist niet hoe snel hij weer beneden moest komen.

Het is winter. Maar ik vind er voorlopig nog niks aan.

Waterstanden van hedenochtend

2005-11-24T23:38:00.000+01:00

Het land van Maas en Waal heeft respect voor water. De evacuatie in 1995 heeft heel diepe indruk gemaakt ondanks de goede afloop. Mensen hebben het er nog vaak over. Ze zijn vaak heel gedetailleerd in hun beschrijving van het gebeurde. Ook emotioneel!!

Dit bord staat dan ook niet zo maar midden in ons dorp. Het is geen standbeeld, zoals in Dreumel. Geen toeristische trekpleister, die informatie geeft hoe de hoogteverschillen zijn. Nee het is een permanente waarschuwing. Mensen kijken er veel op. Hoe staan we er voor? Moeten we ons druk maken?
Op verschillende plaatsen op de dijken staan meetlatten. Daarop kun je aflezen hoe hoog het water stond in 1995 of in 1926. Je kunt ook vergelijken hoe de huidige waterstand is vergeleken met die van de rampjaren.
Ja de inwoners van het land van Maas en Waal hebben respect voor het water. Het heet niet voor niets 'Het land ván Maas en Waal'

Kunst

2005-11-23T23:03:00.000+01:00

Kunst. In Scheveningen. Het beeld intrigeert me.
Het is een en al beweging. Het straalt van alles uit:
De ene hand bij het hoofd of de kop zegt iets van: 'koppie koppie. Ik heb mijn kop erbij.'
De andere hand wijst omlaag. Zoiets van: 'Ik sta met beide benen op de grond'
En dan nog de beide benen. Die staan zo, dat duidelijk is, dat ze in beweging zijn en flink ook!!

Misschien straalt het wel uit, wat ik wil zijn.

foto

2005-11-22T23:23:00.000+01:00

Er zijn momenten dat het leven je nederiger maakt. Dat is soms nodig.
Dat overkwam mij zaterdag jl.
Het bestuur van de bewonersgroep tegen ontzanding had vorige week een gesprek met een journaliste van De Gelderlander voor een leuk artikel als opmaat voor de eerste discussie met het provinciebestuur rond de ontzanding.
Ze kwam zelf op het idee, dat een leuke foto van de polder met het bestuur op de voorgrond wel een leuke illustratie zou zijn. Dat zou dan op zaterdagmorgen moeten gebeuren.

Nu had ik vrijdag een verjaardag en gezien de terug te leggen afstand van die verjaardag zou het wel eens een heel erg latertje kunnen worden.
Maar de ijdelheid won het van het gezonde verstand: ik zegde toe om zaterdag om 11.00 's ochtends me te melden op de Maasdijk.
Ik lag vrijdagsnachts pas rond 4.00 uur in bed en de wekker om 10.00 uur klonk me dus niet als muziek in de oren.
Maar goed, vol goede moed richting Maasdijk, waar nog een aantal andere vroege vogels aan de koffie zat. Maar geen fotograaf. Ook niet toen na een half uur de derde kop koffie werd geschonken. Om 12.15 hebben we maar besloten naar huis te gaan.
Zondagsavonds belde de journaliste met duizend excuses. Ze had vergeten de fotograaf te waarschuwen. Vanwege de haast van het artikel werd het met een prachtige luchtfoto van het ontzandingsgebied geplaatst.

Vandaag stond het in de krant. Een pracht artikel met een pracht foto. Wat ben ik achteraf blij, dat de oorspronkelijk geplande foto niet gemaakt is. Daar had wel een heel slaperige kop van de voorzitter op gestaan. Geen reclame voor een vereniging, die pretendeert iedereen wakker te schudden!!

Award

2005-11-21T10:44:00.000+01:00

Een dubbele verrassing mijn weblog op mijn verjaardag 2 keer genomineerd:

Door de de columnist tot blog van de maand

De Golden Award van keuring van je weblog, waarvan hieronder het juryrapport staat

Ik voel me vereerd, ook wel een beetje trots en ga maar gewoon door op de ingeslagen weg.

55

2005-11-20T15:15:00.000+01:00

Klik op de foto om een grotere afbeelding te zien.

Hangbuik

2005-11-19T14:52:00.000+01:00

Een plein in Alphen. Vlakbij de tingieterij!! Geen Alphenaar die zijn werkbrauwen fronst bij het noemen van de naam van dit plein.
Op een verjaardag, zoals gisteren, heb je de lachers op je hand. 'Het zal wel iets met carnaval te maken hebben'....' is dan een van kreten.

Nee. Gewoon een pleintje vernoemd naar een geliefde burgemeester, met als kenmerk......juist ja.
Een sympathiek mens, die waarschijnlijk niet moeders mooiste was. Maar wel gezellig!! Hij had gewoon in het dorp deze 'koosnaam' Het is toch heerlijk zo geliefd te zijn, dat zelfs in de vernoeming van een plein enige vertedering zit.

historie

2005-11-18T14:31:00.000+01:00

Ik vond deze foto, toen ik in mijn fotoarchief aan het bladeren was. Het is een foto genomen vanaf de parkeerplaats voor onze garage richting buren.
Hoe langer ik er naar kijk, hoe meer verschillen ik begin te ontdekken. Natuurlijk het tafeltje en de stoelen staan er nog steeds. Alleen heel wat krakkemikkeriger. De planten zijn allang verdwenen en ik kan een hele rits andere planten opnoemen die er ook gestaan hebben. De schuur is natuurlijk verdwenen en de grond is opgehoogd. Op de voorgrond nog gras en nu zand vanwege de riolering. Enzovoort enzovoort.
En dan te bedenken, dat deze foto anderhalf jaar geleden is gemaakt. Het lijkt eeuwen geleden. Er is zo veel gebeurd.

Ik bedenk me ook: er gaat nog zoveel gebeuren. Als je over een jaar vanaf dezelfde plaats een foto zou maken zou je je net zo verbazen als nu. Er komt een perkje op de voorgrond met verschillende planten. Ver naar achteren staat waarschijnlijk dan al een tuinhuisje, met een tegelplaatsje er voor. Een haag ernaast en wat planten....

Ik heb nooit gehad, wat ik hier heb. Ik geniet, plan mee met wat er komen moet en verheug me er al op hoe het er volgend jaar uit ziet!! Het kan raar lopen.

Brug

2005-11-16T22:58:00.000+01:00

De Nelson Mandelabrug over de Rijn bij Arnhem. Onder aan de brug hangen woorden:
Huizen Wind de Stroom de Verte De Utopie

Ze intrigeren me. Voor mij vormen de gedachten die ze oproepen een gedicht. Een gedicht, dat ik niet kan verwoorden. Eigenlijk meer een gevoel. Een tijdloos gevoel, een droom, beweging.
Ze zijn net als de rivier zelf.

Verrassing

2005-11-15T20:42:00.000+01:00

Het woord 'amechtig' heeft heel wat reacties losgemaakt. Ik kreeg zelfs omschrijvingen volgens Van Dale. Dank daarvoor. Mijn interpretatie van het woord bleek heel experimenteel, maar daardoor niet minder leuk.

Ook heel wat reakties op mijn onverwachte optreden. Zo in de trand van: 'Dat had ik nooit van je verwacht...' Gelukkig maar. Blijkt dat ik nog wat zaken verborgen kan houden. Bij mijn vorige werk gebeurde het ook, toen we iets in elkaar knutselden bij een bruiloft van ene collega. Was iedereen ook verrast.

Voor mezelf, is er een beetje een gevoel van heimwee. Nostalgie. Vroeger, zo'n 30 jaar geleden heb ik met veel genoegen toneel gespeeld en aan cabaret gedaan. Ik vond het leuk om mensen aan het lachen te maken of te ontroeren. Dat gevoel kwam gisteren even terug. Het borrelt wel weer naar boven bij een volgende gelegenheid.

Amechtig

2005-11-14T20:00:00.000+01:00

Ik mocht vandaag weer eens ouderwets gek doen. Skadi, directeur Facilitaire Service, nam afscheid.
Els, voorzitter College van Bestuur, en ik hadden afgesproken, dat we samen een stukje zouden opvoeren.
Dat was lang geleden en eind vorige week realiseerden we ons ineens, dat we nog niets hadden. Els nam het op zich om een samenspraak te schrijven, waarin de carriere van Skadi bij ons beschreven werd.

Het was een prachtige historische opsomming. Iedere keer onderbroken door twee regels tekst, waarin ik [zo bleek] moest vaststellen, dat Skadi wegging en dat ik er nu alleen voor stond.
Els had er nog bij geschreven, dat ik deze regels 'amechtig' voor moest dragen. De afgelopen dagen heb ik aan allerlei mensen gevraagd, wat 'amechtig' was. Ik kreeg daarop de meest uiteenlopende antwoorden: hijgerig, teleurgesteld, verlegen enz.
Ten einde raad heb ik het zelf maar vertaald in 'verdrietig, wanhopig'.
Deze dramatische rol lag mij uitstekend en ik heb de 2 regels in verschillende versies oplopend in verdriet en wanhoop opgevoerd. Els klopte me iedere keer bemoedigend op de schouder. Met als hoogtepunt: huilen in een grote theedoek, die ik uit mijn pak tevoor schijn had getoverd, afgesloten door eens flink zogenaamd door de neus snuiten in deze theedoek.
Het publiek kreeg zelf tranen in de ogen. Maar dan van het lachen.

Mooie dag

2005-11-13T19:55:00.000+01:00

Een mooie herfstdag was het vandaag. De chaos met de drukriolering lijkt achter de rug. De schade lijkt mee te vallen. Deze foto is er een beetje het bewijs van. Vlakbij de dichtgegooide sleuf van de 'vrijverval-leiding' is deze jongen in tact gebleven!!
De natuur pikt het weer op. De eerste mollenbulten zijn al weer gesignaleerd in de buurt van de 'rioleringslittekens' . De natuur laat zich maar niet zo van de wijs brengen.

En wij mensen? De immense puinhoop lijkt al weer een verre herinnering. We gaan ons zo langzamerhand weer zorgen maken over andere zaken. Of we genieten. Zoals vandaag.

2005-11-12T14:35:00.000+01:00

Vandaag komt Sinterklaas in Nederland. In Sneek. Het zal best leuk en schilderachtig zijn. Met mooie plaatjes en zo. Maar het is nergens zo mooi als bij ons in Alphen.[zie foto]En dat zeg ik als volwassene.

Sint komt bij ons aan per stoomboot. Ongeveer een kwartier voor zijn geschatte aankomst vertrekt de plaatselijke harmonie vanaf het dorpshuis gevolgd door zo'n 30 kinderen[meer gelovigen zijn er niet] en wat ouders en grootouders. De kleine stoet gaat naar de kade. In de verte hoor je al de toeter van de boot en als je goed kijkt zie je aan de horizon al een flinke grijze rookpluim.
De boot komt langzamerhand steeds dichterbij. Sint staat al op de voorplecht en zwaait!
Als de stoomboot aangemeerd is, gaat hij over de loopplank de kade op en praat hij met alle kinderen. Voor iedereen een woordje of een aai. Dat kan omdat er zo weinig kinderen zijn.
Als dat gebeurd is, gaat de harmonie weer voorop, en vertrekt een lekkere rommelige stoet over de dijk. Bij Bakker Boeijen wordt even halt gehouden, want Sint moet even de bestelling voor de komende nacht doen voor de schoenen. Daarna gaat iedereen naar het Dorpshuis.

Het is precies zoals ik me vroeger, toen ik klein was, de intocht van de Sint voorstelde. Ik kreeg vorig jaar als 54-jarige ineens toch weer dat prettige onbestendige gevoel in mijn maag, dat ik 4-5 jarige ook had, als de Sint kwam.

Mist

2005-11-10T23:01:00.000+01:00

Ik ben gek op dit soort beelden. Ze prikkelen mijn fantasie. Niet alles is helder en duidelijk. Ik mag er zelf ook nog wat bij verzinnen.
Een paar jaar geleden waren we in Cornwall. Het mooiste moment wat ik me daarvan herinner was, als ’s avonds de mist de heuvels optrok. En met de mist kwamen de oude sagen en verhalen.

Ik hou ook van de muziek die er bij hoort. Je kunt er zo heerlijk bij wegdromen. Oude tijden van minstrelen, jonkvrouwen en ridders. Haardvuur. Wind, die door de schoorsteen fluit.

Romantiek pur sang.

Evenwicht

2005-11-08T23:15:00.000+01:00

Ik kom tot rust hier in de omgeving. Waarschijnlijk omdat die omgeving rust uitstraalt.
Het lijkt wel of alles hier in een lagere versnelling gaat. Maar dan leef je wel veel bewuster. Je ziet meer en je geniet meer.

Alles valt op zijn plek, lijkt het.

Dit zag ik gisteravond, toen ik aan de Maas stond. Geen vreemde geluiden. Alleen het klotsen van de rivier en het zachte gebrom van de boot, die voorbij glijdt. De zon, die een streep trekt over de rivier. Alles in orde, alles in evenwicht.

Even geen begrotingstekort, geen Samir A., geen ziektekostenstelsel. Maar ook geen ROC. Geen personeelsbeleid, geen terugdringing ziekteverzuim. Geen aanleg riolering. Geen ontzanding.

Alleen ik en de Maas.

De blog is ook te lezen op http://blog.opdeweegh.net !! Binnenkort alleen nog maar op die site. Dus pas uw links aan!!

Communicatie

2005-11-07T20:53:00.000+01:00

Barney kan niet praten. Eigenlijk alleen maar blaffen. In dat geblaf zitten wel verschillende intonaties. Aan de klank kun je vaak wel een soort emotie horen.
Maar praten, nee dat kan hij niet. Hij kan wel communiceren. De foto is er het bewijs van. Hij heeft al zijn speeltjes één voor één aan mijn voeten gelegd. Hij kijkt dan smekend omhoog: "Toe nou, baas, speel eens met mij"
En dan wordt er gespeeld!!
Met de tong in de bek kruipt hij daarna in zijn mand!!

Weer gelukt!!

De blog is ook te lezen op http://blog.opdeweegh.net Binnenkort alleen maar op deze site. Dus pas uw links aan!!

boom

2005-11-06T20:54:00.000+01:00

We zijn vandaag het terrein opgelopen, dat volgens een legaat in de oorspronkelijke staat bewaard moest blijven. Ik schreef er in een eerdere Blog over.
Het was terrein is écht ongerept. Het is er heerlijk stil. Tenminste geen storende geluiden. Aan het einde aan de oever van de Maas, wordt je blik meteen getrokken door deze boom. Hij staat als een reus op wacht langs de Maas. Waarschijnlijk al heel wat jaren.
Toen we dichterbij kwamen, ontdekten we, dat hij zijn langste tijd gehad had. Hij was morsdood. Het waaide stevig. De boom kraakte in al zijn voegen. Hij was echt bezig met zijn doodstrijd. Een stevige storm zal waarschijnlijk zijn lot bezegelen.
Mij bekruipt dan een wat weemoedig gevoel. Ik vind dat het niet hoort. Deze gigant hoort hier in het landschap. Het plaatje is zo af. Het is een perfect schilderij
Maar vooral ook omdat het terrein dan niet meer volgens het legaat in de oorspronkelijke staat is.

Deze blog is sinds kort ook ergens anders te lezen. Ik ben bezig met het ontwerpen van een blog op mijn eigen domein. Kijk maar eens op http://blog.opdeweegh.net

Pont

2005-11-05T23:21:00.000+01:00

De auto op de pont voor de Maas. Een boot vaart voorbij. Dus wachten. Een moment van rust in een drukke hectische wereld. Waar denk je aan? Waar je heen moet? Waar je vandaan komt? Meestal denk ik op zo'n moment niets. Het raampje gaat open. Ik kijk. Ik luister. Ik laat alles op me in werken: beeld en geluid.
Geen oordeel. Geen gedachten. Alleen ontspanning. Alleen rust. Balans.
Als de pont aan de overkant is, start je de motor. Weg moment. Weg rust.

Wegens een technische storing op de server is deze blogger wat korter

Melancholie

2005-11-04T20:41:00.000+01:00

De herfst begint nu wel een beetje van zijn pracht en zijn kleuren te verliezen. Het rottingsproces is begonnen. Met regen. Met lagere temperaturen. Met wind.
Het is 's avonds nu ook vroeg donker. Met andere woorden een andere tijd breekt aan.
Gordijnen dicht. Verwarming aan. Licht aan.
Lekker bij elkaar kruipen. Warmte zoeken en vinden.

Eigenlijk een andere tijd. We zijn het niet meer gewend, na zo'n mooie nazomer. Maar het hoort wel een beetje bij november!!
Qua stemming hoort daar ook melancholie bij. Nadenken, zuchten en staren!!

Operatie

2005-11-03T20:38:00.000+01:00

Deze foto drukt wat mij betreft uit, wat ons de afgelopen twee dagen is overkomen. Machines rukken op naar ons terrein. Ze nemen voor een groot deel bezit van onze woonomgeving en verminken die.

Er is gisteren een gat van bijna 3 meter diep en ongeveer 2 meter in het vierkant gegraven. Daarin hebben ze een put geplaatst. Vandaag is de eerste sleuf gegraven: ook bijna 3 meter diep.

Morgen en maandag zullen er nog heel wat metertjes sleuf volgen. Onze tuin lijkt een beetje op een slagveld. Afgezet met rood lint. Alsof er een onderwereldfiguur bij ons is vermoord.

Nu weten we alle twee wel, dat alles op de duur goed komt, maar we zien er even geen gat in en zitten diep in de put!

Ptschonkl'n

2005-11-02T20:37:00.000+01:00

Vandaag 2 november. 'Allerzielen'. De katholieke kerk staat een dag stil bij alle overledenen. Mooi. Midden in het leven wordt het lijntje met het verleden vastgehouden.
Daar hoorde vroeger een wel bijzonder gebruik bij, wat ook nog eens', op zijn Hollands, bijzonder uitgelegd werd.
In het geloof ging men er van uit, dat de overledenen in drie categorieën te verdelen waren: Ten eerste: mensen, die zo'n slecht leven hadden geleid, dat ze voor eeuwig in de hel moesten blijven. De tweede categorie omvatte die mensen, die zo'n voorbeeldig leven hadden geleid [heiligen], dat ze linea recta naar de hemel gingen. In de laatste groep, de gewone stervelingen, zaten de mensen, die niet zo'n heilig leven hadden geleid. Wel het een en ander fout hadden gedaan, maar niet vreselijk uit de bocht waren gevlogen.
Deze laatste groep werd tijdelijk nog niet tot de hemel toegelaten, maar moesten even wachten in het vagevuur.
Nu kon je als gelovige op Allerzielen zo'n zwakke broeder de hemel in helpen. Je moest dan een kerk bezoeken. Drie 'onze vaders', drie 'weesgegroeten' en drie 'eer aan de vaders' bidden en dan had je weer een ziel uit het vagevuur gered.
Dat schoot natuurlijk best op. In zo'n minuut lukt dat wel. Maar dan had je er maar één gered.!! Je mocht niet meteen doorgaan met bidden vanwege de regel, dat je een kerk moest bezóeken!! Je mocht er dus niet in blijven, je moest er weer uitgaan om nog een keer het trucje te kunnen toepassen.
Slimme katholieken vinden daar natuurlijk een oplossing voor: je werd een draaideur-katholiek. Door de linkerdeur ging je de kerk binnen. Al lopend mompelde je de voorgeschreven gebeden om na afloop van het laatste gebed snel weer door de andere deur[rechts] naar buiten te gaan. Dan ging je weer de linkerdeur in enzovoorts. Je kon dan zo heel effectief bosjes zielen uit het vagevuur redden. Aangezien iedereen dat deed, ontstond er dus een massale beweging gebeden mompelende mensen. Mensen die als een automaat deur in, deur uit gingen.
Dit gebruik heette in Twenthe, waar ik geboren ben: ' Ptschonkl'n ' . Het mocht alleen op Allerzielen.
Op school en thuis werden natuurlijk prestaties vergeleken als een soort 'Guinnes Book of Records' Ik herinner me, dat ik wel eens op één dag ruim 150 zielen gered had door te Ptschonkl'n!!

foto

2005-11-01T20:49:00.000+01:00

Ik vind dit een mooie foto. Waarom? Waarschijnlijk omdat er verschillende dingen op staan die prettige gevoelens bij me losmaken.
De kleuren. Het harde geel op de voorgrond. De grote mooie wolken in de lucht. Het mooie blauw van de lucht. De prachtige kale bomen langs de kant.
Hij is genomen vanaf de pont. Ik vind het altijd heerlijk ontspannen. Even de auto stil. lekker tuffen naar de overkant. Genieten van geluiden en beelden. Mensen. De veerman die alle tijd heeft. De pont wacht, want er komt eerst nog een boot voorbij!!
Gezicht op Brabant. Als ik die kant op ga, is er altijd iets leuks. Dit keer op weg naar de Mannendag!!
Verder de Maas. Een vriendelijke rivier die door een streek kronkelt, waar ik me thuis voel. Rust, vriendelijkheid, gemoedelijkheid. Het gevoel van thuis.

inheems

2005-10-31T22:38:00.000+01:00

Ik schreef al eens eerder over vreemde beesten, die hier in het land van Maas en Waal rondlopen. Toen een struisvogel. Deze exoot uit Australië liep in de buurt van Heerewaarden in een tuin.
Zo heb ik ook al eens ezels, lama's en zelfs dromedarissen bij mensen in een wei mogen ontwaren.
Vreemd toch, dat mensen er genoegen in scheppen beesten, die hier helemaal niet thuis horen, te houden. Het is voor mij een vorm van dierkwellerij. In een vreemde omgeving qua planten en bomen, maar ook in een verkeerd klimaat!! Vaak op een veel te kleine plek, vergeleken met de ruimte die ze oorspronkelijk hebben!!
Dierentuinen gooien steeds meer de kooien open en geven dieren de ruimte. Bootsen zo veel mogelijk de oorspronkelijke omstandigheden na.
Er zijn zelfs dierentuinen die bepaalde diersoorten niet meer willen hebben, omdat de dieren afwijkend gedrag gaan vertonen in gevangenschap.
En dan zijn er weer van die particuliere mongolen, die alleen maar voor 'de heb' zo'n exoot in de tuin willen hebben!!
Gat toch postzegels verzamelen, of Swarovski!! Zet je vrouw in het weekend in de wei, maar blijf van deze zielepoten af!!

leuke dingen

2005-10-30T23:55:00.000+01:00

We kregen vandaag bezoek. Ze kwamen wat vroeger. Ze hadden mijn bloggers gelezen en wilden wat zien van de omgeving.
Dan sta je voor een duivels dilemma. Wat je geschreven hebt van de omgeving, is dát wat jou opviel. Dát wat jij leuk vond. Je hebt het soms wat aangedikt, wat andere dingen weggelaten. Het is een soort fictie geworden.
En dan moet je 'wat leuks' uit de omgeving laten zien! We hebben ons van te voren het hoofd gebroken waar we dus naar toe zouden gaan!! Bij 'de Bolle' in Leeuwen? Dreumelse Waard? Lith? Met de fiets? Lopend? Alles werd gewogen en weer afgekeurd.
Gelukkig hielp de natuur ons een handje. De zon scheen volop en we zijn met ze onder andere naar fort Voorne geweest, waar dit sprookjesachtige plaatje van de Maas gemaakt is.
Ze hebben genoten!! Een hele opluchting!!

legaat

2005-10-29T23:57:00.000+02:00

Een foto van een stuk land, dat me altijd al intrigeerde. Een flinke lap grond. Woest en helemaal aan zijn lot overgelaten. De percelen ernaast: keurig netjes en gebruikt als landbouwgrond[rechts] en camping[links]. Je ziet er niemand. Alleen de jager die er soms op fazanten jaagt.
Vandaag heb ik de jager ernaar gevraagd. Zijn antwoord maakte het voor mij nog intrigerender dan daarvoor.
Het land was van iemand die flink wat van dit soort lappen grond had. Hij is overleden en heeft in zijn testament geregeld dat al zijn stukken land zo blijven, als ze waren: onaangetast en onaangeroerd. Hij heeft zelfs een rentmeester aangesteld, die als voornaamste taak heeft om hiervoor zorg te dragen.
Het is toch prachtig, dat iemand zo over zijn graf heen regeert. Dat er iemand is, die het belangrijk vindt, dat landschap zo blijft als het is en die er zelfs geld voor over heeft.
Ik ga gauw eens het hek door en genieten van dit legaat!!

inrijverbod

2005-10-28T21:55:00.000+02:00

Ik ben zelden zo blij geweest met een verkeersbord. En aan de andere kant van de dijk stond er ook zo een. Was ik net zo blij mee!!Toen ik er voor stond moest ik de auto keren!! Met een grijns op mijn gezicht
Een dag geen verkeer op de dijk!!
Ze konden er echt niet langs, want er werd een flinke sleuf gegraven voor de riolering!! Heerlijk!! Had voor mij het hele weekend mogen duren. Jammer genoeg was het bord 's avonds omgedraaid. De sleuf was dicht!! Ik moest de neiging bedwingen om het weer terug te draaien!!

Moe

2005-10-28T08:34:00.000+02:00

Ik wist niet, dat ik zo moe kon zijn. Ik sleepte me voort, had knallende koppijn en wilde maar één ding: naar bed.
Nu waren de afgelopen dagen ook enorm hectisch geweest. Ik had het gevoel, dat ik op drie schaakborden tegelijk aan het spelen was. Mijn werk[hectisch], de riolering[énorm hectisch. Ik schrijf er nog een keer een komische bestseller over!!] en de ontzanding[goedgekeurd door provincie, dus actie]. Geen avond écht vrij, maar altijd wat te doen. Het eten op tijden, dat het kon en zelfs onder het eten nog telefoon. Het vervelende was, dat de dingen ook door elkaar liepen: op mijn werk moest ik tijdens een vergadering ineens overschakelen op riolering, op een avond over de ontzanding was er een tussendoortje over de riolering etc.
Maar goed ik wás moe. En nu een paar uur later: best uitgerust en fris. Het wordt een mooie dag! Mijn broer is jarig!!

Experiment

2005-10-26T23:40:00.000+02:00

Dit is een experiment en de lezer is de proefpersoon. Ik leg het uit:
Meestal heb ik een onderwerp voor een blog en zoek er een foto en muziek bij. Of ik bekijk mijn voorraad foto's en kies er één uit, waarbij ik passende tekst en muziek verzin.
Nu het experiment. Ik heb als eerste deze tekst getypt en er blind een foto en muziek bij gekozen.
Ik beloof met de hand op mijn hart, dat ik dit experiment ongeacht de uitslag niet meer zal herhalen. Morgen weer een normale blog!

Groene Bedstee

2005-10-25T22:48:00.000+02:00

Een plek met veel herinneringen voor mij. De groene bedstee in Arnhem Noord. Het zijn paden met bomen er langs, die aan de bovenkant naar elkaar toegegroeid zijn. Binnenin is het zelfs overdag aardig donker.

We kwamen er vaak. Mijn vader hield van wandelen. Wij meer van avontuur. Hier kwamen beide interesses samen. Wij fantaseerden dan, dat hier vroeger misdadigers opgehangen werden en dat ze in een ultieme poging om elkaar te troosten naar elkaar grepen. Daardoor groeiden de bomen naar elkaar toe. Het maakte het voor ons een beetje luguber. Maar dat vond je als jongen van 7 jaar best leuk.

Later zijn we er eens met een schoolkamp 's nachts naar toe gegaan. Eerst werd het verhaal van de bungelende lijken van de misdadigers verteld. In de takken werden poppen gehangen, maar ook doodskoppen met lampen er op gericht, zilverpapierslingers in de bomen die ritselden. De kinderen waren doodsbenauwd en we hadden heel veel moeite om ze rustig te houden......

Zo lijkt het nogal vredig, maar wacht maar tot vanavond.......

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

2005-10-24T17:36:00.000+02:00

Ik was vroeger altijd erg driftig. Reageerde vrij direkt op vermeend onrecht. Ik heb geleerd, dat het beter is om in voorkomende gevallen tot 10 te tellen. Dat lukt over het algemeen vrij goed, maar vandaag had ik de neiging om wel heel snel te tellen.
Iemand stelde zich wel zo formeel op, met zo weinig inlevingsvermogen, dat ik me afvroeg of ik wel met een mens van doen had. Ik heb dan sterk de neiging om te ontploffen. Het ontploffingsgevaar is verdwenen en ik heb me enigszins ingehouden. De woede is gebleven. Ik vraag me wel eens af, dergelijke mensen in de gaten hebben wat ze oproepen. Ik denk van niet. En dat maakt ze eigenlijk heel onnozel. En als ik dat bedenk kan ik voorzichtig weer glimlachen, of om het met Piet Paaltjens te zeggen 'grimlachen'

motorsport

2005-10-23T23:21:00.000+02:00

Een kind op een minimotor. Langs de kant ouders, opa's en oma's en nog wat meer fans. Allemaal beretrots, omdat het meisje al zo groot is!!
De angst staat op haar gezicht als ze op het kleine monster tussen de banden door probeert te laveren. De aanmoedigingen vanaf de kant doen pijn, omdat ze het helemaal niet leuk vindt. Ze ging liever met haar vriendinnetjes spelen in de boomgaard!
Weet je wie het leuk vindt? Papa. Die vindt het leuk om te sleutelen. Die wil graag indruk maken op de andere mensen!! En die loopt beretrots rond!! Wat een grote dochter!! Volgend jaar, dan..... Maar hij vergeet zijn dochter. Is eigenlijk alleen maar trots op zichzelf!!
Zielepoot!! Wie? Papa en dochter!!

Druilerig

2005-10-22T23:57:00.001+02:00

Vandaag een druilerige dag. Soms regen, soms droog. Je kunt er eigenlijk niet goed van op aan. Was er maar stralende zon. Of keiharde wind!! Of zwaar onweer!! Nee saai weer!!
Werken in de tuin? Zou kunnen, maar het is wel nat!! Auto wassen? Met al die opspettende modder? Boter aan de galg gesmeerd. Kuieren in Leeuwen? Als het écht gaat regenen ook niks aan. Dus laat je de dag maar zijn gang gaan. Niks bijzonders aan. Gauw voorbij laten gaan!!
Tot morgen!!

Romantiek

2005-10-21T23:46:00.000+02:00

Een boodschap jaren geleden gekrast in de stam van een boom. Een boodschap voor eeuwig, zo lijkt het. De initialen van twee mensen die van elkaar houden en dat [versluierd] aan de wereld willen laten weten.
Wat ik dan altijd heb, als ik zo iets zie, is de vraag: en hoe gaat het nu tientallen jaren later met ze? Zijn ze nog bij elkaar? Nog steeds even verliefd als toen? Hebben ze misschien kinderen? Of is hij een pantoffelheld geworden die gezellig thuis bij de tv zit? En zij iemand die de recepten uit de allerhande uiknipt en uitprobeert?
Of is hun relatie nog even spannend als toen? Loopt hij nog met een roos in zijn mond door het huis? Krijgt zij nog steeds een warm gevoel, als hij binnenkomt?
Of is hun relatie uit door een of andere domme reden. Hebben ze allebei een ander, maar denken ze alle twee zo nu en dan met weemoed terug. Terug aan die dag, dat hij stoer een zakmes pakte en hun liefde in de bast van een toen veel jongere boom kerfde?

herfstkleuren

2005-10-20T23:57:00.000+02:00

De kleuren van de herfst zijn voor mij de mooiste kleuren. Warm, kleurrijk en rijk geschakeerd. Het is net of de natuur nog voor het laatst in in volle glorie wil laten zien hoe mooi ze is. Zodat we het in de kille, kale schrale winter niet vergeten.
Sommige mensen worden somber van de herfst. Ik niet. Het is de kringloop van de natuur. De kringloop van het leven zelf. Maar iedere keer ontstaat er na de leegheid van de winter weer nieuw leven.

En ook de winter kan mooi zijn. Maar weer op een ander manier. Daarover meer in een andere blog. Als het zover is. Maar eerst genieten van de pracht van de herfst.

Oogst

2005-10-19T19:28:00.000+02:00

Een altijd terugkerend beeld hier in het land van Maas en Waal. Appels en kistjes, waar de appels in moeten. Ze staan te wachten tot de fruitteler het sein geeft om te gaan plukken. Zijn ze al zoet genoeg? Hoe is de kleur? Wat is de weersverwachting?
En dan komen er een aantal Polen om de boel te plukken. Want dat is nog steeds handwerk. De fruitbomen zijn wel op grijphoogte gehouden, maar toch nog steeds met de handen. De volle kisten worden op karretjes gezet en aan het eind van de dag zie je overal tractoren met daarachter een treintje vol appels.

Bietencampagne

2005-10-18T23:12:00.000+02:00

De bieten worden gerooid op de akker tegenover ons aan de andere kant van de dijk. We hebben er vandaag verschillende keren vol bewondering naar staan kijken.
Het is hard werken. Ze begonnen vanochtend al om 6.00 uur [we werden er wakker van] en het laatste stuk was rond 21.30 vanavond gedaan.
Het loopt geolied. De machine rooit en de kiepwagen ernaast wordt steeds gevuld. Op de foto is niet te zien, dat op het stuk dat al gedaan is, meteen wordt geploegd en daarna gezaaid. Alles op één dag!!
Het bezoek vandaag [mijn schoonvader] uit Winschoten kon gloedvol en gedetailleerd vertellen hoe het vroeger ging. Met de hand!! En dan deden ze over zo'n stukje als vandaag met zo'n 15 arbeiders wel een paar dagen!! De aflevering bij de suikerfabrieken werd over een paar maanden uitgesmeerd en het was maar afwachten of de vorst geen roet in het eten gooide. Want dan werden de bieten afgekeurd en was al het werk aan en de zorg voor het gewas voor niks geweest!

Er kwam bij mij een herinnering aan vroeger boven. In oktober begon de bietencampagne bij de grote suikerfabrieken als CSM en mijn vader mocht voor die fabrieken de buizen leveren. De suiker was zo agressief, dat halverwege de campagne de buizen vervangen moesten worden. Het was dan altijd spannend of mijn vader de buizen weer mocht leveren!! Dan werd het jaar in één klap vaak succesvol!!

Het drong tot me door dat het in Finsterwolde én in Arnhem tegelijkertijd spannend, was rond de bietenoogst.

Snoek

2005-10-17T23:38:00.000+02:00

Weer een foto van de overkant [van de Maas]. Uit Lith. Dit is misschien wel de beroemdste inwoner aller tijden van deze plaats. Ze hebben misschien daarom wel een standbeeld voor hem opgericht. De Snoek!!
Volgens de verhalen leefde er in een van de grote kolkgaten bij de Maas ontstaan door ontzanding in vroeger tijden een reusachtige snoek. Er was zelfs een 'genootschap van de snoek' dat de verhalen levend hield onder het genot van een of meer borreltjes. Naarmate er meer borrels genuttigd waren, werd de snoek ook steeds groter.
Hij stak vooral zijn kop op bij mistig weer, of bij storm. Een soort Nederlands monster van Loch Nes dus.
Er is zelfs een uitdrukking door ontstaan. 'Iemand die de snoek heeft gezien'. Dat is iemand die wat overdrijft, zijn verhalen wat aandikt!!

Moonlight shadow

2005-10-16T23:53:00.000+02:00

Deze foto is vanavond om 11 uur genomen zonder flitslicht!! Ik vond het heel bijzonder buiten!Het was volle maan en de lucht was helemaal helder.
Dat had een speciaal effect. Je kreeg schaduwen. Het leek net of het midden overdag was!!
Het was een rare gewaarwording. Al lopend met Barney kon ik nog idealere situaties bedenken, waarin het effect nog groter was. Bijvoorbeeld in de winter, wanneer er een dik pak sneeuw ligt en je nog meer weerkaatsing krijgt.

Dreumelse Waard

2005-10-15T23:25:00.000+02:00

Dit keer geen mooie foto. De foto is genomen in de Dreumelse Waard. Het is een klein ontzandingsgebied hier in de buurt. Er was ons verteld daar eens te gaan kijken. Het zou een voorbeeld zijn van hoe tegenwoordig een ontzandingsgebied weer aan de natuur terug gegeven wordt.
We hebben een heerlijke fietstocht over de dijk gemaakt om er te komen. Van ver af leek het nog best leuk: een grote waterpartij met groen er om heen.
Toen we het gebied inliepen, werd het onwezenlijk, spookachtig. Was dit natuur? Wat dit het gebied weer terug aan de natuur? Het was een zanderig, maanlandschapachtig decor. Er groeiden wat distels, wat onkruid en zo nu en dan wat gras. Er was duidelijk een laag puin gestort en daar weer grond over heen. Het water zag blauw van de blauwalgen. Er was maar een woord voor 'Unheimisch'
We waren blij, dat we na een half uurtje lopen en proeven weer op de dijk waren. Konden we tenminste genieten van de echte natuur. Want de natuur laat zich niet namaken!!

Hij doet het weer

2005-10-14T23:58:00.000+02:00

Tweede Paasdag brandde de kachel voor het laatst. Nou ja niet alleen de kachel, maar ook de schoorsteen. Tweede Paasdag hadden we bezoek van een tiental brandweermannen, die hun nieuwe uniformen kwamen showen en en passant een schoorsteenbrandje kwamen blussen
De schoorsteen was gemaakt. De kachel er weer voor. Maar de eerste keer aan hadden we steeds uitgesteld. Tot nu.
Voorzichtig werd hij aangestoken. Hij trok goed. Niet te goed? Nee geen mensen op de dijk die bleven staan en wijzen. Geen rook in de kamer. Of toch? Nee toch niet.
Nog wat houtjes er bij? Zouden de vlammen dan niet te hard gaan? Gloeide de kachelpijp? Nee gelukkig niet. We kregen het er warm van. In dubbel opzicht.
Maar hij doet het weer!!

herfst 2005

2005-10-13T22:52:00.000+02:00

We beleven een mooie herfst. De planten zijn zich langzamerhand aan het voorbereiden op de winter. Hier en daar verkleuren de bladeren al. De zon schijnt nog wel, maar is al minder krachtig. Het is 's avonds al snel donker. 's Ochtends vaak mistig.
Maar de natuur rekt zich nog een keer uit om te laten zien hoe mooi ze wel is.
Ik hou van de herfst. Ik hou van haar kleuren. Ik hou van het mistige, haast mystieke sfeertje.
De sfeer, waarin verhalen vanzelf ontstaan.

pauze

2005-10-12T23:38:00.000+02:00

Ik had deze week even ruim tijd tussen twee afspraken. Het had geen zin terug te gaan. Ik heb toen de auto geparkeerd aan de noordrand van Arnhem. Het was adembenemend: midden tussen alle hectiek een oase van rust. Het is daar heuvelachtig en je kunt enorm ver kijken. Iedere keer weer nieuwe vergezichten. En het allerleukste: ik kwam geen mens tegen.
Alleen dieren. In ieder geval deze twee koeien. En die hadden geen aandacht voor mij.
Genoten zeker ook van een klein momentje van rust.

IBA of ...... ieh, bah?

2005-10-10T23:36:00.000+02:00

We hadden vanavond weer eens een bijeenkomst van de gemeente. In plaats van drukriolering, zou er een IBA-bak [zie foto] bij ons geplaatst worden.
Het werd weer een hilarische avond. Vol begripsverwarring. Dat schijnt hier bij bijeenkomsten met de Gemeente gewoonte te zijn. Bewoners, die onverstaanbaar vragen stelden en een wethouder, die er vaak overstaanbaar op antwoordde. Ambtenaren, die niet wisten waar het over ging. Een wethouder, die heel boos werd. Bewoners die verontwaardigd waren.
Uiteindelijk kregen we toch alle informatie over de IBA-bak, die we wilden weten. Bijvoorbeeld dat er een gat van 3m bij 5 meter en 2 m diep gegraven moest worden.
Alleen in de laatste 5 minuten bleek, dat we waarschijnlijk tóch geen IBA-bak, maar misschien toch wel drukriolering kregen.

afscheid

2005-10-09T18:51:00.000+02:00

Een van de aria's die 'La Bohème' van Puccini wereldberoemd gemaakt hebben, is vrij vertaald een aria waarin iemand afscheid neemt van zijn oude jas om hem te gaan verpanden voor wat hout in de kachel.
Dat melancholieke gevoel krijg ik ook bij deze foto. Hij is genomen vlak voor het moment, dat deze schoenen definitief verdwijnen in de vuilnisbak. Ik heb ze altijd met veel plezier gedragen. Ze zijn langzamerhand naar mijn voeten gaan staan. Als ik bedenk, wat ze allemaal hebben meegegemaakt. Mijn bruiloft bijvoorbeeld. Vakanties, vergaderingen. Ze waren ook aanwezig bij een assesment voor een baan. Bij moeilijke gesprekken... enzovoorts.
Ik weet het: er staat weer een blinkend paar op het schoenenrek.Het schoenenrek puilde uit. Er was me al lang gevraagd, die verzameling eens op te ruimen. Maar toch op het ultieme moment is het even slikken. Ze staan er treurig bij. Wat zegt U? Komt dat doordat ze aardig afgetrapt zijn? Ik denk, dat het komt, omdat ze voelen, dat ik niet meer van ze hou.

D'n Bakker

2005-10-08T23:04:00.000+02:00

Een standbeeld. En het is nog familie van mij ook!! Een zwager van mijn opa.Hij was getrouwd met Tante Dien. Wij kenden hem alleen onder de naam 'd'n Bakker'. Want dat was hij. Bakker!!
Pas toen we de foto maakten ontdekte ik hoe hij echt heette.
Dit standbeeld is er niet neergezet, omdat hij zo'n voortreffelijk bakker was. Dat was hij ongetwijfeld. Nee hij was een van de allergrootste pleitbezorgers voor het "klootscheet'n" [klootschieten]. Dat is een sport die alleen in Twenthe en in Noord-Duitsland beoefend wordt. Ik denk, dat deze voortreffelijke sport nooit de olympische status heeft bereikt, vanwege de natuurlijke bescheidenheid van een Twenthenaar.
"Klootscheet'n was hem alles" staat er op. Dat klopt. Ik herinner me, dat er aan zijn graf nog gesproken werd. Er werd de hoop uitgesproken, dat hij "vanuit de hemel neer zou kijken op het gekloot hier op aarde."

Bewonersvereniging

2005-10-07T21:47:00.000+02:00

Dit keer geen scherpe blogger. Niet grappig. Niet filosofisch. Nee gewoon vertellen, dat ik blij ben. Dat ik trots ben. Waarom?
Bij ons buiten de dijk wordt waarschijnlijk in 2007 met zandwinning begonnen. Acht jaar moet die ellende duren. We zijn met een clubje mensen bij elkaar gaan zitten om te kijken of we als bewoners samen niet sterker staan, dan als individu.
Gisteren hebbem we als initiatiefnemers de bewoners bij elkaar geroepen. En er is een bewonersvereniging opgericht. Deze vereniging gaat namens de aanwonenden in gesprek met provincie, gemeente en ontzander om er voor te zorgen dat de overlast tot een absoluut minimum beperkt wordt, dat er behoorlijke garanties voor schaderegeling komen en dat we een omgeving terug krijgen waar we als bewoners blij mee zijn.
Het zal een heel gevecht worden, maar gisteren is de eerste belangrijke stap gezet!!
Kijk maar eens op http://www.bewonersoverdemaas.nl

Opa

2005-10-06T22:01:00.000+02:00

Een foto van mijn laarzen met mijn voeten erin. Laarzen zijn waterdicht. Dat bewijst deze foto. Maar op een andere manier dan jullie denken. Jullie denken: 'Er kan geen water in!!' Maar het is: 'Er kan geen water uit!!!'
Ik heb er namelijk mee aan zee gelopen. Meer op de horizon dan op de golven gelet, waardoor er een grote golf over mijn laarzen spoelde. Gevolg: ik heb een uur lopen soppen in de laarzen.

Zoiets overkomt mij wel vaker. Ik ben er onderhand aan gewend geraakt. Ik lijk wat onhandig. En daardoor gebeuren me dingen, die anderen niet overkomen.
Mijn opa had dat ook. Er gebeurde bij hem ook van alles, wat een ander niet overkwam. Ze zeiden vroeger, dat ik op mijn opa leek. Dan werd ik enorm boos: ik wilde niet zo'n onhandige prutser zijn als hij.
Nu weet ik wel beter. Ik lijk op hem en ik ben er nog trots op ook!! Wij tweeën weten, dat we onze aandacht niet alleen bij voor de hand liggende dingen moeten houden. Dat is voor de gewone stervelingen!! Wij richten onze blik verder op de horizon. Op wat nog komen gaat. Dat daar soms een natte broek en een paar soppende voeten bij horen nemen we op de koop toe!!

Hennie

2005-10-05T23:40:00.000+02:00

Ik had vandaag een congres. Een van de zogenaamde Keynote-speakers was Hennie van der Most. De man van 'De Bonte Wever', 'Kernwasser Wunderland' en nog 58 bedrijven.

Hij vertelde hoe een en ander zo gekomen was. Het is verbazingwekkend, hoe het bij hem in de genen zit. Als hij iets ziet, krijgt hij meteen beelden. En hij maakt zijn stoutste dromen nog waar. In het geheel niet gehinderd door kennis maar gewoon door een 'Fingerspitzengefühl' .

Hij is eenvoudig gebleven en misschien is dat wel zijn kracht. De slogan van Philips past bij hem beter dan bij Philips zelf 'Sense and Simplicity'

Vrijdagavond

2005-10-04T22:56:00.000+02:00

Het Binnenhof. Vrijdagavond. Voor het ministerie van Algemene Zaken staan allerlei dienstauto's. Chauffeurs drentelen heen en weer. Kabinetsberaad. Cameraploegen gaan naar binnen. Als je dat op tv ziet heeft het iets plechtstatigs.
We waren er vrijdag zelf bij. En het had ineens een heel andere betovering. Ministers bleken ineens gewone mensen. Opgelucht kwamen ze naar buiten. Vrijdagavond. Naar huis!!! Minister Kamp nam niet de auto, maar liep gewoon richting station. Minister Dekker stapte vlak voor onze neus in haar auto. Even keek ze ons aan. Een glimlach. 'Goedenavond,' zei ze.
Wat leven we toch in een heerlijk kikkerland, waar dit zo maar kan. Beveiliging? Ja die was er, wat politieagenten, wat bodyguards en nog meer van dat spul. Maar niet hinderlijk.
Ministers worden mensen en gaan op vrijdagavond lekker naar huis!! Misschien wel een partijtje scrabble of kijken naar Grijpstra en de Gier!

Zeelucht

2005-10-03T23:30:00.000+02:00

Het kerkje van Katwijk aan zee. Toen we er gisteren waren, borrelde het volgende verhaal weer naar boven.
We waren op een dag met het hele gezin en tante Jo naar Katwijk geweest. Na zo'n heerlijke stranddag moesten we weer met de auto terug naar Enschede. Tante Jo was de eerste die het opmerkte: 'Verbazingwekkend hoe lang je nog de zeelucht in je neus blijft houden' De een na de andere beaamde dit, omdat zij ook die geur ontwaarden. Bij Utrecht merkte iemand zelfs op, dat de zeelucht sterker aan het worden was. Mijn vader was het, die daar een verklaring voor had. 'Het zit misschien in de badhanddoeken en de kleding!' Iedereen accepteerde deze verklaring tot ongeveer Arnhem de geur wel erg nadrukkelijk begon te worden. Mijn broer Ard had zich niet met de discussie bemoeid, terwijl hij toch op de hoogte moest zijn van de werkelijke oorzaak. Mijn moeder ontdekte het als eerste. Ard had een stevige grote boodschap in zijn luier geproduceerd!!
Nog heel lang was het daarna in ons gezin gewoonte om een stevige strontlucht te omschrijven als 'zeelucht'.

vliegeren

2005-10-02T23:01:00.000+02:00

Vroeger kocht je of zocht je vliegerlatjes, je kocht zogenaamd vliegerpapier, nam een stuk touw.
En dan zette je op een woensdagmiddag, als het je lukte een vlieger in elkaar. Natuurlijk met mooie staart gemaakt van strikjes krantenpapier. Totale kosten toendertijd zo'n f 2,50!!
En dan het oplaten! Er moest wind staan. Liefst een beetje strakke straffe wind. Als je broer[tje] je wilde helpen door de vlieger vast te houden, er hard mee te rennen en op het juiste moment los te laten, dan ging het beter. En dan heer en meester over de wind, zo leek het!! Maar hij kwam altijd weer op de grond terecht. Of soms niet, want dan bleef hij in de boom haken. Of hij kwam bij de verkeerde buurman in de tuin terecht en die gaf hem nooit terug. Prachtige tijd was dat!!
De man op de foto heeft dat gevoel waarschijnlijk nooit gekend. En nu probeert hij het in te halen op middelbare leeftijd. De sukkel! De midlife-crisis in optima forma!! Een duur rubberen pak van zo'n 200 euro, een plank aan een touwje met beugels waar hij zijn voeten in moet steken. En dan een grote dure kunststoffen vlieger aan een kabel!! Als het meezit, een paar weken oefenen of zo, kan hij net zoals de jongelui verderop een paar minuten over de golven dansen!! Als het meezit. Voorlopig staat hij gewoon maar voor gek!! Dichtbij het strand, zijn plankje glijdt iedere keer weg. Hij heeft de grootste moeite zijn vlieger in de lucht te houden. Iedere keer valt hij weer. Plank weg of vlieger weg! Maakt niet uit. Gewoon voor lul staat hij!!
Wat een verschil met dat jochie van acht jaar die met een rode kleur op zijn wangen weer thuis kwam met een kapotte vlieger. Maar hij was wel 10 minuten in de lucht gebleven voor hij in de boom bleef hangen!! En morgen weer, als het tenminste net zo waaide!!

Promotie

2005-09-29T22:13:00.000+02:00

Ik was vandaag uitgenodigd als toehoorder bij een promotie. Van Karin. Dat is natuurlijk bijzonder. Dit gebeurde in een ontspannen, maar toch waardige setting. Ze presenteerde eerst in het kort haar 'dissertation' aan een forum van drie deskundigen en natuurlijk aan ons als toehoorders. Daarna moest ze gedurende een klein uur allerlei vragen beantwoorden van het panel deskundigen.
Het geheel deed recht aan de inspanning die ze de afgelopen jaren heeft moeten doen om zover als vandaag te komen.
De deskundigen trokken zich daarna terug voor beraad. Na een half uur kwamen ze terug. in een heel persoonlijk woord werd haar verteld dat ze de proef met glans doorstaan had. Bloemen, champagne en natuurlijk kadootjes daarna.
Waarom ik het zo leuk vond? Natuurlijk gunde ik het Karin en vond ik het leuk dat ze naast een aantal anderen mij gevraagd had om erbij te zijn. Maar ik ben heel eerlijk. Ik heb wel heel even gedacht: 'Misschien maak ik straks ook wel zoiets mee met Paul of Maarten'

Een ei leggen

2005-09-27T23:01:00.000+02:00

Ik moest een memo over een onderwerp schrijven. Dat gaat bij mij vaak op een aparte manier. Ik neem mij iedere keer voor om er aan te beginnen, maar stel het iedere keer ook weer uit. Ik denk er ondertussen wel over na, formuleer in mijn hoofd ook stukken tekst die er in zouden moeten. Maar het blijft allemaal een beetje hutspot. De ingredienten zijn er wel, maar nu het gerecht nog.
Dan ineens, na een week zo doorgemodderd te hebben, open ik Word op mijn computer. Als een vulkaanuitbarsting rollen de zinnen er uit. Er wordt nog wel in geschrapt en wat dingen aangescherpt, maar binnen no time ligt er een memo, dat klinkt als een klok.
Ik heb dat ook als ik iets moet presenteren. Tot op het laatste moment gebeurt er niks en ineens ligt er een powerpoint waar je je vingers bij aflikt.
Ik heb zelfs wel eens vijf minuten voordat ik moest spreken, alles wat ik voorbereid had weggegooid. Mijn toespraak begon ik met een wat vaag idee, dat in mij opgeborreld was. Alles kwam daarna als vanzelf.
Komen dingen als vanzelf? Nee. Sommige dingen moeten in mijn hoofd rijpen. Ik heb soms tijd nodig. En dan ineens, lijkt het, is het ei gelegd.
Ik durf steeds meer op dit scenario te vertrouwen. Het komt goed. Meestal tenminste wel.

songfestival

2005-09-25T22:49:00.000+02:00

Ik had vannacht weer eens een vreemde droom. Ik deed mee aan het songfestival en zoals gewoonlijk ging er weer van alles mis. Mijn schoenen zaten niet lekker en tot overmaat van ramp vertoonde mijn broek neigingen om af te zakken.
Of het een doorslaand succes was, weet ik niet. Ik werd namelijk wakker.
Het herinnerde me wel aan een van mijn optredens vroeger. Op de Pedagogische Akademie. We moesten met 4 studenten in jacquet met hoge hoed een dansje doen in de stijl van Fred Astaire. Omdat we allemaal begaafd waren met de motoriek en het ritmegevoel van een loden deur, werd er een aantrekkelijke jongedame voorgepoot die het lied zong. Het dansje van ons had een aantal bewegingen met de hoge hoed, die we allevier tegelijk moesten maken, we moesten van links naar rechts ritmisch over het toneel bewegen en tegelijkertijd met een sprongetje omdraaien om de beweging van rechts naar links over het toneel te maken.
Tijdens het oefenen werkte dit al op de lachspieren van het aanwezige publiek, omdat de bewegingen nooit gelijk gingen. Ook het sprongetje ging regelmatig de mist in, waardoor we tegen elkaar op knalden. Of nog erger: drie van de vier draaiden om, terwijl de vierde niets vermoedend de verkeerde kant op bleef gaan.
De zaal raakte steeds voller, wanneer aangekondigd werd, dat wij ons stukje gingen oefenen. Het was al tijdens de repetities een doorslaand succes!! Toen tijdens de Generale het helemaal misging, en bij het aanwezige publiek de tranen over de wangen liepen van het lachen, begrepen wij dat er ingegrepen diende te worden. We hebben toen twee dagen achter elkaar bijna 24 uur de bewegingen geoefend.
Toen kwam de première. Wat ons nooit gelukt was, gebeurde toen: het ging perfect!! Er kwam boegeroep vanuit het publiek. Naderhand begrepen we, dat veel mensen die ons hadden zien oefenen, dachten, dat de knulligheid opzet was. Dat we vreselijk ons best deden om er een humoristisch optreden van te maken. Toen we dat doorhadden, hebben we de andere optredens gewoon weer de mist in laten gaan, met doorslaand succes!!

Dwalen

2005-09-24T23:45:00.000+02:00

We wilden vandaag weer eens binnendoor naar Nuland gaan. Dat is een leuke weg. Vandaag was hij nog leuker, want hij was afgesloten en wij dachten[ik dus] dat er nog wel een andere weg naar toe ging.
Nou dat viel tegen, want er waren meer wegen afgesloten om onverklaarbare redenen, dan dat er open waren. De route was heel erg mooi. Heel erg landelijk en we genoten met volle teugen. Toen we voor de tweede keer langs hetzelfde punt kwamen, besloten we toch maar gewoon de wegomleiding te volgen. Ook dat bleek een avontuur, want in de buurt van Nuland, kwamen we steeds meer stropakken tegen langs de weg. Verderop bleken zelfs lantaarnpalen ingepakt te zijn. En nog verder stonden er dranghekken langs de weg.
Uiteindelijk bleken we op een soort motorcrossparcours in aanbouw te zijn gekomen. Het was heel moeilijk om als niet-motorrijder daar van af te komen. Uiteindelijk de auto maar langs de weg gezet en op de kaart gekeken. Die bleek gedetailleerd genoeg om ons duidelijk te maken dat we ondertussen in de buurt van Rosmalen, gemeente Den Bosch, beland waren.
Via nog meer landelijke weggetjes kwamen we uiteindelijk op de plaats van bestemming aan.
Conclusie: Brabant is mooi, heel mooi. Vooral als je de weg maar kwijt bent. O ja, we hebben in Nuland maar even getankt, de tank bleek namelijk heel erg leeg te zijn, maar dat hadden we door de mooie omgeving niet gemerkt!!

geluk

2005-09-23T23:39:00.000+02:00

Je hebt soms van die momenten. Dan daalt er vaak onverwacht een voldaan gevoel over je heen. Alles lijkt ineens op zijn plaats. Problemen worden probleempjes. Je wordt warm van binnen.
Vanmiddag was zo'n moment. Ik zat al een hele tijd buiten. Deed niets bijzonders. Wat gelezen en daarna rondkijken.
Ineens viel het zonlicht op de boom. Ik keek er met aandacht naar. Die boom die er al zo lang stond, werd ineens bijzonder. Ik kreeg een enorm gevoel van rust, voldaanheid over me. Bijna schuldig pakte ik de camera en probeerde het vast te leggen. Maar ik ben bang dat het niet gelukt is. Want gevoel kun je niet fotograferen. Je kunt met een foto wel iets oproepen. En dat doet deze foto nu weer bij mij.

koeien

2005-09-22T23:02:00.000+02:00

De Maas. Koeien. Een rustgevend plaatje. Lijkt wel een beetje een plaatje uit een ver verleden. Omdat er nog maar weinig koeien buiten zijn. Ze worden heel vaak ook 's zomers in een stal gestopt. Waarom? Ze zeggen dat het wat efficienter is. Komt door het mestbeleid. Je kunt nu ook mest heel ergens anders uitrijden.
De koeien zijn beter onder controle, zeggen ze. Ze krijgen afgewogen voer en het melken gaat automatisch. Efficiente intensieve veehouderij.
Het zal wel. Ik vind dat ze in de wei horen. Koeien horen buiten in het gras. Rustig grazen, daarna gaan liggen herkauwen.
Ik word er rustig van. Zo hoort de wereld te zijn. In evenwicht. Mens en dier.

Klassenfoto

2005-09-21T21:26:00.000+02:00

Ik zocht naar een leuke foto bij de blog van vandaag. Dat doe ik wel vaker: eerst de foto en dan het onderwerp. Toen kwam ik deze tegen. Hij is 28 jaar geleden genomen. Die jongeman rechtsboven dat ben ik, inclusief snor! Het is een klassenfoto van een van mijn eerste klassen.
Nu ik er naar kijk, krijgen heel veel gezichten weer een naam. Ik herinner me, waar ze goed in waren of juist minder goed. Er zit ook een tweeling bij, die ik heel moeilijk uit elkaar kon houden: Rudolf en Marcel. Arie, die de hoofdrol speelde in de musical, die we aan het eind van het jaar opvoerden. Gerard, die erg stotterde, maar fantastisch mooi kon zingen. Berry die goed kon voetballen, later nog op proef bij Vitesse is geweest. Enzovoorts. ik herinner me veel van ze.
Wat ik me afvroeg, toen ik keek was: Zouden ze zich mij nog herinneren? En zo ja, hoe? Streng?
Maar ook: wat zou er van ze terecht zijn gekomen? Arie ben ik later nog eens tegengekomen als verkoper bij Dixons!! Hans is later een poos weerman geworden bij omroep Gelderland en de Gelderlander. Maar de rest ben ik uit het oog verloren. Ik weet nog dat ik altijd moeite had om afscheid van ze te nemen, als ze van school gingen. Ik wou ze nog zo veel vertellen en leren, maar ja na de grote vakantie stond er al weer een nieuwe lichting klaar om mee aan de slag te gaan. Soms kwamen ze het eerste jaar daarna nog terug om te vertellen hoe het ging op de middelbare school. Sommigen heb ik de eerste maanden nog wat op weg geholpen.
Het was een leuke klas, een leuke tijd. Ik zou er nog dagen over kunnen vertellen.

Scheveningen

2005-09-20T21:08:00.000+02:00

We hebben iets met Scheveningen. Wat dan? Weet ik eigenlijk niet. Scheveningen heeft heel veel wat we niet leuk vinden. Het ligt in het drukke Westen. Het is een grote plaats.
Maar toch. Het ligt aan zee. En de zee heeft iets eindeloos, iets rustgevends. Dat water , dat al eeuwen aanspoelt.
Of het nu mooi of slecht weer is: Het is er altijd leuk. Misschien nog wel leuker als het beroerd weer is. Wind? Heerlijk!! Lekker je hoofd leeg laten waaien.
Je kunt er heerlijk slenteren langs de boulevard. Talloze eettentjes en Den Haag om de hoek!!
Daarom Scheveningen!!

avond

2005-09-19T23:18:00.000+02:00

's Avonds laat ik altijd de hond even uit. Dat is voor hem plezierig, want hij kan met lege blaas en darmen de nacht in. Maar ook voor mij. Het is altijd een moment van bezinning. Over de afgelopen dag. De hoogtepunten, de dieptepunten. Over wat me bezig houdt. De ontzanding, mijn werk. Mijn familie. Het nieuws. Mensen die ik ontmoet heb.
Het is een uniek moment op mijn gedachten even op een rijtje te zetten. Ik kan dan net als Barney met een leeggemaakt hoofd de nacht in. Een soort geestelijke ontlasting eigenlijk.

benzine tanken

2005-09-18T11:35:00.000+02:00

Onze motormaaier rijdt op normale loodvrije benzine. Die is ook wel eens op en dan gaan we vaak op de fiets met een jerrycan achterop naar de pomp.
Een paar weken geleden deden we dat ook en toen zat er aan de andere kant van de pomp een man in zo'n opgevoerde bromfiets, die er uit ziet als een auto. Hij kon er niet uit en daarom tankte de pompeigenaar voor hem.
Hij keek al stomverbaasd toen wij onze fietsen aan de andere kant van de pomp op de standaard zetten. Hij kon niet zien, dat ik de jerrycan uit de fietstas haalde en op de grond zette. Met grote ogen en stomverbaasd zag hij hoe ik de slang van de pomp afhaalde en ergens[hij kon niet zien waar] benzine in stopte. Hij bleef maar van fiets naar slang kijken. Je zag hem zich afvragen, wat er met zijn geestelijke vermogens gebeurd was. Nineke voegde er nog tegen hem aan toe: 'Voor de grasmaaier!!!' Je zag aan zijn gezicht, dat hij er nu helemaal niets van begreep. Een fiets, benzine en grasmaaien!!! 'Jaja.......'zei hij, maar hij bleef stomverbaasd kijken, zelfs toen we wegreden.

Thuis komen

2005-09-17T14:35:00.000+02:00

Ik ben deze streek gaan waarderen. Eigenlijk vanaf het begin.
De mentaliteit van de mensen spreekt me over het algemeen erg aan: no nonsens, warm, niet zwaar op de hand, vriendelijk. Maar ook je je gang laten gaan.
Maar ook de omgeving. Als ik van mijn werk naar huis rijd, komt op de Willem-Alexanderbrug al een geveoel van rust over me. De wegen worden smaller. De omgeving wordt rustiger, vriendelijker. Het lijkt vaak net of er niet zo veel veranderd is de laatste 50 jaar.
Ik kom hier tot rust. Ik mag genieten. Ik kán genieten.
Ik zal niet een echte autochtoon hier worden in de ogen van de mensen, maar ik voel me hier wel thuis. Ik denk dat dát het is: het is mijn warme thuis, mijn veilige, rustige plek.

herfst

2005-09-16T17:07:00.000+02:00

Het is ineens ander weer, zo lijkt het. Het is kouder, het waait en het heeft flink geregend.
De eerste tijd heb je het gevoel, dat het niet zo hoort. Ergens ver in je achterhoofd herken je wel de omstandigheden, maar dat lijkt lang geleden.
Ik hou van mooi warm weer. Je kunt buiten zitten, werken. Je leeft voor een groot deel buiten.
Je hebt net het gevoel of je huiskamer is uitgebreid met een flink aantal vierkante meters.

Toch is dit ook wel leuk. Ik heb net met de hond buiten gelopen. Jas aan. Kop in de wind!! En je hebt gauw een frisse kop!! Daarnaast de lucht. Een heel erg mooi schilderij, dat ook steeds verandert. Het is toch ook wel leuk..... voor even!!!

Dorp aan de rivier

2005-09-15T23:56:00.000+02:00

Een gezicht op Lith. Dit dorp stond model voor Anton Coolens roman 'Dorp aan de rivier'
Toen we hier kwamen wonen, heb ik het boek uit de bibliotheek gehaald en ben het gaan lezen.
Het leuke daarvan is, dat je de beschreven plekjes herkent of ze op gaat zoeken.
Het dorp is natuurlijk sind het begin van de 20ste eeuw veranderd. Maar toch iets van die sfeer is blijven hangen. Vooral de plekjes aan de rivier lijken me erg authentiek.
Er is zelfs een café dat 'De snoek' heet, bijna zeker vernoemd naar de reuzensnoek die er volgens de verhalen in het boek zou huizen in het kolkgat.

oogsttijd

2005-09-14T23:00:00.000+02:00

De meeste boeren hebben nu de drukste tijd achter de rug. Er is geoogst.
Het is een zwaar beroep. Het begint al met het zaaien. Wat zal ik voor volgend jaar gaan zaaien?
Wat zou het meeste opleveren? Dan het kiemen en de groei. Geen ongedierte? Bestrijden? Iedere keer weer kijken op het land hoe het gaat. Hoe zal het weer worden? Groeizaam? Niet te nat? Niet te droog? Te koud? En dan de tijd tegen de oogst? Wanneer oogsten? Nog even wachten? Blijft het dan wel droog? Slaat het niet neer?
En dan de oogst. De ontlading van een heel seizoen. Alle kracht, alle energie in het binnenhalen van het gewas. Dagen van 16 uur zijn vaak heel gewoon.
Een mooi beroep boer, denk je dan. Maar je vergeet hoeveel tijd, hoeveel energie, hoeveel geld en hoeveel risico het kost. Hoeveel zorgen.
Ik heb er bewondering voor. Zo dicht bij de natuur. Zo vol van avontuur. Een vrijbuiter.Maar ik bewonder ook de risico's die hij durft te nemen.

nota

2005-09-13T21:30:00.000+02:00

Ik ben vandaag maar eens begonnen een lijvig rapport te lezen rond de ontzanding. Het is de Milieu Effect Rapportage [MER als ambtelijke afkorting].
Het is interessante kost, vooral als het gaat over iets wat zich voor je deur dreigt te voltrekken.
Maar toch mijn eerste reactie is er een van verbazing. Hebben ze het wel over hetzelfde gebied als waar ik woon? Het is gortdroge ambtelijke taal.
Eigenlijk kort samengevat: niets bijzonders. Niet zo erg, om wat chirurgische ingrepen gedurende ácht jaar in dat gewone landschap te doen.
Geen voedingsgebied voor ganzen meer. Je ziet 's avonds honderden ganzen. Zouden die de MER dan niet gelezen hebben?
Een karakteristieke schuur? Kan gespaard blijven en mooi als directiekeet gebruikt worden.
Mening van aanwonenden? Daar komen we in een aparte paragraaf over aanwonenden en maatschappelijk draagvlak op terug, staat er. Mooi, alleen die paragraaf is er niet in het 98 pagina's tellende stuk.

Ik heb de MER alleen nog maar globaal doorgelezen. Maar ik heb al heel erg veel munitie als ik t.z.t. mag spreken namens de aanwonenden.

rimpels van de natuur

2005-09-12T22:40:00.000+02:00

Ik hou van knotwilgen. Ik vind ze mooi, vaak in tegenstelling tot veel mensen.
Ze zijn voor mij symbool voor het leven. Het verloopt niet allemaal gladjes, maar hij houdt vol. De tijd, slaat soms diepe wonden. Maar hij bot iedere keer weer uit. Gerimpeld, knoestig. Maar krachtig, standvastig tegen alle stormen in.
Mooi door zijn mismaaktheid. Sterk door zijn zwakheid. Intrigerend door zijn eenvoud. Wijs door zijn rimpels.
Ik hou van knotwilgen. Ik hou van het leven

Fort de Voorne bij Heerewaarden

2005-09-11T18:38:00.000+02:00

Het was vandaag geen dag om rustig in de tuinstoel te genieten van de zon. Nee er moest wat gedaan worden. Wij hebben op de fiets gezocht naar restanten van Fort de Voorne bij Heerewaarden.
Tijdens de 80-jarige oorlog was ons gebied frontlinie. De Spanjaarden bouwden Fort Sint Andries op het punt waar Maas en Waal het dichtst bij elkaar kwamen. Maurits bouwde dit fort, ook wel Fort Nassau genoemd, om de Spanjaarden niet verder de rivieren over te laten steken. Beide forten lagen zo'n 7 kilometer uit elkaar.

Van beide forten is niet veel meer over. Franse troepen hebben beide vestingen eind 18e eeuw met de grond gelijk gemaakt. Toch kun je langs de Maas nog wel overblijfselen vinden.
Het gebied is in beheer bij Staatsbosbeheer en biologisch dynamische boeren laten er hun vee grazen. Je kunt er komen via allerlei dijkpaadjes, waar schapen grazen en koeien vrij rond lopen [er stond zelfs een waarschuwingsbordje voor een agressieve stier!!] Dat maakt dat het geen toeristische trekpleister is geworden, maar een fantastisch mooi verstild landschap met verrassende doorkijkjes op de Maas, maar ook met hoge struiken en verraderlijke schapenmest en koeienflatsen.
Dat moet zo maar blijven vonden we. Schapen die het geschut bemannen en de natuur die nog even ongerept is als 400 jaar geleden!!

restaurant

2005-09-10T22:56:00.000+02:00

We hebben vanavond een restaurant op gezocht via een van de links hier rechts [Rivierenland, o.a. restaurant zoeken]
Het is ons goed bevallen. Vooral ook, omdat er iets leuks gebeurde. We hadden besteld en ons hoofdgerecht werd geserveerd. Het zag er wel iets anders uit, dan we verwacht hadden, maar toch..... Het zag er goed en smakelijk uit! We begonnen te eten. Het was heerlijk!!!
Halverwege kwam de serveerster met een rood hoofd bij ons. Ze bood haar excuses aan en vertelde, dat we verkeerde gerechten hadden gekregen en dat de door ons bestelde gerechten klaar stonden. De tafel werd leeggeruimd en we kregen een nieuw [ook heerlijk] hoofdegerecht.
Na afloop kregen we een heerlijk kopje koffie met lekkere bonbons van het huis als compensatie voor het ongemak!

morning mood

2005-09-09T21:42:00.000+02:00

Er zijn elke week een paar dagen dat ik 's ochtends, voor ik aan aan het werk ga, onze hond moet uit laten. Ik vind dat zelden een probleem. Sta gewoon een kwartier eerder op.
En vaak word ik beloond. Zoals van de week. Het is wat mistig en de zon komt net op!!
Dat levert een fantastisch schilderij op.
Barney en ik zijn de bofkonten die er van mogen genieten. Als je dag zo begint, kan hij eigenlijk niet meer stuk.
Denk je. Maar er zijn ook mensen, die later op gestaan zijn. Of die geen hond hebben. Of die niet zo romantisch zijn als ik.....

Campagne

2005-09-08T20:33:00.000+02:00

Ik moest vandaag naar Zwolle. Rijkswaterstaat heeft boven de weg van die borden geplaatst, waarop staat hoe lang je straks in de file staat.
Dit keer stond er een andere wat blijmoediger tekst, alhoewel we 10 kilometer verder toch bijna stil stonden.
Het is een tekst bedacht om het goede weggedrag te promoten. Waarschijnlijk is er een duur reclamebureau voor ingehuurd, die tegen een exorbitante vergoeding marktonderzoek heeft gedaan. Na maanden duurbetaalde studie kwam er deze infantiele campagne uit. Waarom infantiel?
Ten eerste vind ik hem te soft. Het doet me denken aan die plaatjes van 'Liefde is....... een zacht gekookt ei als ontbijt.' Het slaat dus de plank mis, want het wekt de indruk dat goed weggedrag iets voor watjes is.
Ten tweede houd ik niet van zo'n half Engelse, half Nederlandse tekst. Het is of helemaal Engels of helemaal Nederlands. Mijn voorkeur gaat uit naar Nederlands. Nederlands heeft het in zich zakelijk en nuchter te zijn en dat heb je bij zo'n campagne nodig!!
Ten derde vind ik het gebruik van de filewaarschuwingsborden onverstandig. Ze zijn bedoeld om rampspoed aan te geven. Een positieve boodschap op zo'n bord komt in eerste instantie niet positief over.

In de file die op deze opgewekte spreuk van Rijskwaterstaat volgde, had ik tijd genoeg om het huiswerk van het reclamebureau over te doen. Hierbij mijn gratis advies voor een pakkende campagne. Onderstaande spreuk niet op filewaarschuwingsborden maar op bumpers van Porsches, BMW's, in het algemeen wagens in de duurdere prijsklasse:

ganzen

2005-09-07T23:27:00.000+02:00

De laatste avonden verzamelen de ganzen zich rond de Maas. Ze zijn duidelijk aan het oefenen. Verschillende manieren om een formatie te vormen worden getraind. Het in elkaar voegen van 2 formaties. Aflossen. Alles wordt geoefend.
Ze maken er een hele hoop lawaai bij. Het is net of ze elkaar vertellen hoe fijn de reis zal gaan worden. Of hoe zwaar. Hoe het vorig jaar was. Wie er niet meer bij zijn. Hoe warm de zon er wel zal zijn. Hoe lekker het eten.
En ik? Ik kijk naar boven. En ik wens ze goede reis. Ik word er een beetje somber van: de winter komt er aan!

Svatoslav Knorr

2005-09-06T19:51:00.000+02:00

Zondagavond hadden we een concert met Wibi Soerjadi. Het is fascinerend hoe iemand met alleen een piano je kan betoveren.
Bijna onwillekeurig gingen mijn gedachten 45 jaar terug. Mijn vader vond het bij onze opvoeding passen, dat we een klassiek concert bezochten. Dus ging ik als 10-jarig jochie met mijn oudste broer en mijn vader naar Musis Sacrum in Arnhem.
Het was op zich al indrukwekkend om op een doordeweekse avond, terwijl het al donker was en bij de huizen de gordijnen al dicht waren op pad te gaan. Dan die sfeer. Het eerste wat me opviel waren de kroonluchters aan het plafond. De mensen: stemmig gekleed, zachtjes pratend. Ze knikten ons bemoedigend toe. We waren natuurlijk ook een beetje ongewone verschijning tussen al die volwassenen.
Op het podium werd al gestemd. De hobo gaf de toon aan, alle instrumenten probeerden in harmonie te komen met die toon.
Ineens werd het stil. De dirigent, Carl von Caraguly, kwam onder een mager applausje naar voren. Zijn naam was alleen al voor mij magisch. Ik genoot met open mond van het eerste nummer van die avond. Alsof ik op een andere planeet was.
En toen het tweede nummer!!! Een solist met ook een exotische naam Svatoslav Knorr!! En ook een exotisch uiterlijk: een exacte kopie van Beethoven! Zijn manen schudden bij het gaan zitten. En dan die inzet van het pianoconcert van Tjaikowsky!!! Op dat moment veranderde alles!! Op de klanken van het orkest en de magische akkoorden van de vleugel zweefde ik door de zaal. Betoverend!! Fantastisch!! Alles zo in harmonie!! De piano de ene keer gedecideerd, een ander moment vragend, romantisch.
Ik herinner me die avond nog in detail en zelfs nu na 45 jaar krijg ik kippenvel bij de herinnering alleen al.
Mijn vader heeft nooit geweten, wat voor een geweldige avond hij me bezorgd heeft. Ik heb het hem nooit verteld. Ik heb daar wel spijt van. Maar waarschijnlijk heeft hij de tinteling in mijn ogen en de blosjes op mijn wangen wel gezien.

Een prachtige dag

2005-09-05T16:40:00.000+02:00

Ik had vandaag weer eens zo'n dag, waar alles ineens leek te kloppen: het weer, de mensen, mijn afspraken.
Ik was dus ook op tijd klaar. Maar ik heb dan wel de hele tijd zo'n gevoel van: 'Dit kan niet!! Straks ben ik iets vergeten! Of straks komt er iemand heel boos binnen.' Maar nee hoor, iedereen was vriendelijk. Alles blijft af en de zon blijft schijnen!!

Ik doe straks dan ook snel de deur van mijn kamer op slot en ga snel naar buiten. Genieten van het mooie weer.
En hoop stilletjes op nog zo'n dag. Maar dat zal wel niet lukken of toch.......?

nazomer

2005-09-04T14:15:00.000+02:00

De eerste dagen van september doen bijna de voorgaande zomer vergeten. Het lijkt net of de natuur nog even wat wil goed maken. Op de foto een bloem in onze tuin die bezoek krijgt.

Zich niet bewust van de drukte rondom. Alleen de bloem en de bij. Gewoon een stil plaatje. Allebei genieten van de warmte van de zon. Van de mooie dag!! Niet denken aan morgen, je gisteren niet herinneren. Alleen vandaag telt. Alleen de zon, de blauwe lucht en de warmte.

Waren wij mensen soms maar wat meer de bloem of de bij. Het zou er heel wat prettiger op leven!!

Dijkenloop

2005-09-03T22:02:00.000+02:00

Morgen is de dijkenloop!! Honderden mensen lopen een marathon over de dijken van de Waal en de Maas. Daarvoor is er een skeelertocht over de dijken. En dat allemaal voor ons huis langs.
De dijk is gesloten voor alle verkeer, wat op zich al een hele verademing is.
En wij zitten eerste rang. Zien mensen ploeteren, zich uitsloven bijna opgeven. Ik heb het altijd een vrij nutteloze bezigheid gevonden. Hard skeeleren van A naar B. Zo snel mogelijk rennen van X naar Y. Ik vind het op zich wel een prestatie, maar ik vraag me werkelijk af of de mensen zien hoe mooi het hier is. Hoe stil het hier is!! Hoe onze tuin er uit ziet of die van onze buren!!
Ze zien waarschijnlijk helemaal niet, dat er gisteren een auto van dijk afgevlogen is rakelings langs een huis. [misschien keek de chauffeur wél naar de omgeving in plaats van naar de dijk].

Maar goed, ik heb bewondering voor de sportieve prestatie. Misschien komen ze nog wel een keer terug om te kijken hoe mooi het hier is. En wij kunnen vanuit onze stoel kijken naar zweet, heel veel zweet!! En oppassen, dat er geen sanitaire noodstops gemaakt worden op ons land!!

Exoten

2005-09-02T16:43:00.000+02:00

Vroeger was alles simpeler. Een boer had beesten: koeien, varkens, kippen en geiten. Een schaapherder hield schapen. Er waren paarden om de boer te helpen en er waren paarden waar je op kon zitten. In het bos waren herten, reeën, zwijnen, eekhoorns enz.
Alles klopte een beetje. Voor andere dieren had je de dierentuin, waar je je kon vergapen aan allerlei exoten!
Maar vanmiddag kwam ik dit beest tegen. En er zijn er veel van hier in de buurt. Ik leerde vroeger altijd dat ze ergens in Afrika of zo rondliepen. En ik heb hier in de buurt ook al aardig wat ezels gezien. Dacht dat die in Spanje of zo hoorden. Zelfs al eens een dromedaris in de wei op weg naar Druten. Waren die niet ergens in het Midden Oosten of in het circus?
Deze zomer stond de krant bol van een poema op de Veluwe. Er werden zelfs al safari's georganiseerd om dit beest in het vizier te krijgen.

Het is net of het gewone niet goed genoeg is. Sterker nog: We houden zomers de koeien op stal, de varkens binnen en bij de legbatterijen zien de kippen zelfs nooit daglicht. En dan zetten we dit soort exoten in de wei!!
Ik kan genieten van koeien met kalveren in de wei. Kippen die los rond lopen over het erf! Varkens die rollen in de modder. Ik mis ze. De wereld staat soms op zijn kop. Ik word oud, denk ik. Of ...... heeft dat er dit keer niks mee te maken?

Ram

2005-09-01T23:09:00.000+02:00

De schapen [ooien] bij ons achter in de wei hebben gezelschap gekregen van een ram.
Deze jongeman draagt een soort bretel waarin aan de voorkant op borsthoogte een soort stempel is bevestigd.
De bedoeling van zijn bezoek is niet alleen voor ons, maar ook voor hem duidelijk. Hij kwijt zich met verve van zijn [voortplantings]taak.
Ik kan er met verbazing naar zitten kijken. Niet de daad op zich. Die komt mij wel bekend voor. Maar het proces daarvoor is minder zakelijk dan ik eigenlijk had verwacht.
Er is toch nog wel enige romantiek onder de schapen. De ram maakt duidelijk de ooi, waar hij zijn oog op heeft laten vallen, het hof. Hij blijft er in de buurt grazen. Hij stoot haar 'per ongeluk' aan. Hij draait om haar heen. Als ook zijn bedoeling bij zijn aanbedene duidelijk is, mag hij zelfs aan haar knabbelen. Vlak voor het moment suprême, laat zij haar laatste urine lopen. Zo onder het mom van:'Dan heb ik daar geen last van' De daad op zich is kort en krachtig.
Daarna is er nog even een moment dat de partners bij elkaar blijven, maar van enig lichamelijk contact is geen sprake meer. Beide schapen werpen zich na deze inspanning op het gras. Het ooi draagt zichtbaar op haar achterste een blauwe stempel als tastbaar bewijs van de verovering door onze don Juan.
Niet kort daarna loopt de ram trots en voldaan door de wei. Even bijkomen en alvast de blik werpen op al dat schoons, dat er nog in de wei loopt.
Want plichtsbesef dat heeft hij!! Nog 25 te gaan!!

Dijkparadijs

2005-08-30T21:12:00.000+02:00

Gisteravond hebben Nien en ik onze fietsen maar weer eens gepakt. We wilden nog eens genieten van het mooie weer, de ondergaande zon en het land vlak langs de Maas.
We hebben heerlijk gefietst. Slakkegangetje. Maar dat was juist om te genieten van een prachtig schilderij.
Onderweg zagen we langs de kant een ouder echtpaar onder aan de dijk staan tussen de schapen. Hun schapen waarschijnlijk!! De man had zijn arm om het middel van zijn vrouw geslagen en samen tuurden zij naar de horizon. Een heerlijk moment. Ze waren op dat moment helemaal gelukkig. Het paradijs moet zo geweest zijn.
Ik hoop dat ik over wat jaartjes net zo met Nien langs de dijk sta. Net als dat oudere stel. We doen het nu al vaak. Om te oefenen voor later zullen we maar zeggen!!

maandag

2005-08-29T14:23:00.000+02:00

Soms verbaas ik me er over, dat mensen na zo'n mooi weekend als gisteren zo'n kort lontje hebben. Ik kom uitgerust en goedgemutst binnen, maar anderen hebben op maandag vaak heel erg korte tenen en een humeur om op te schieten.
Het lijkt net of ze in het weekend hebben zitten broeden, over welke collega ze maandag zullen klagen in plaats van te genieten van de zon. De vogels. De Warmte. Het uitzicht. De rust.

Maar misschien is het wel de teleurstelling, dat het weekend voorbij is, die ze zo tegendraads maakt.

Draadjesvlees

2005-08-27T23:40:00.000+02:00

We zijn vandaag naar de ouders van Nien in Winschoten geweest. Zoals altijd heel gezellig. Ik voel me er altijd heel erg thuis. Geniet van de verhalen van papa en van het relativeringsvermogen en de nuchterheid van mama.
Natuurlijk weer naar de Blauwe Stad en de polder geweest, maar het hoogtepunt kwam onverwacht.
We aten draadjesvlees met gekookte aardappels, bonen en jus. Alleen de geur al liet bij mij herinneringen aan vroeger op komen. Maar ook de smaak!! Het smaakte net als vroeger. Ik voelde me weer heel even dat kleine jongetje, dat zijn bord met zoveel lekkers opgeschept kreeg.
Er komt dan heel veel weer bij je boven. Warmte, knusheid en geluk van vroeger.
Maar je realiseert je dan meteen dat dat er nu anno 2005 ook is!! In Winschoten!!

Thuiswerker

2005-08-26T15:38:00.000+02:00

Ik had vandaag weer mijn thuiswerkdag: ik heb één dagdeel 'oudemensenverlof' en dan gebruik ik het andere dagdeel om thuis te werken. Ik kan dan zelf een beetje schuiven met privé versus werk. En ik kan privé-afspraken plannen met mensen die iets bij ons thuis moeten doen. Er is rust, Nien is aan het werk en de hond slaapt meestal.
Ideaal dus!!
Voor vandaag had ik een heel lijstje met klussen, die ik 'mooi' thuis zou kunnen doen. Nu aan het einde van de dag, kom ik tot de ontdekking, dat er nog best flink wat zijn blijven liggen. Denker als ik ben, probeer ik meteen achter de oorzaak te komen. Ik denk, dat ik hem gevonden heb.
Ten eerste de wat meer ontspanner sfeer. Je doet relaxter, maar dat kost tijd. Maar vooral kwam ik tot de ontdekking, dat de thuiswerkdag het label 'nog te doen' of vuilnisbak krijgt. Alles waar je door de week niet genoeg tijd voor hebt, wordt in het bakje 'vrijdag' gestopt, zowel in de werksfeer als de privésfeer.
Ik heb in het verleden een cursus Timemanagement gevolgd. Ik denk, dat ik die aantekeningen weer eens ga raadplegen. Een mooi klusje voor volgende week vrijdag!!!!!

ouderwets

2005-08-25T21:35:00.000+02:00

Vanavond een wat uitgebreidere mannendag gehad. Bij hoge uitzondering daarbij vrouwen toegelaten: Nien en Anouk.
Aanleiding: Maarten[mijn zoon] en Anouk gaan samenwonen en hebben een fantastische kamer [zie foto] gevonden. Die hebben we uitgebreid bewonderd!!
Na afloop gingen we met z'n vijven een Chineesje pakken. Deze maaltijd had weer de kenmerken van een ouderwets hilarische avond:
Een ober die liep te stuntelen. De verkeerde gerechten bij de verkeerde personen neerzette om ze 2 minuten later weer op te pakken en voor iemand anders neer te zetten. Een ober die knoeide bij het opscheppen. Een vegetarische rijststafel met als elementen tomatensoep met stukjes vlees en bami met ham!!
Anouk die een balletje van een stokje wilde halen. Het balletje schoot helaas los en liet een uitgebreid remspoor na over de tafel. Maarten die weer een BH van een servet wist te vouwen. Met als absoluut hoogtepunt een wedstrijd 'Brabantia-rechaud uitkrijgen met hindernissen', die werd gestart door Nineke.
Ondertussen werd er ook nog best serieus geconverseerd, maar de mix van ernst en luim was precies goed.
Ons optreden werd beloond, door een kopje koffie met bonbons van het huis, waarbij Nineke er in slaagde om op tactische wijze 2 bonbons naar binnen te werken. Ze wekte daarbij bij de anderen de indruk, dat de verdeling van de bonbons heel democratisch gegaan was.

jubileum

2005-08-24T16:02:00.000+02:00

Dit is Blog nummer 100!!
Met gepaste trots meld ik, dat ik vrijwel elke dag tijd heb genomen, onderwerpen heb gevonden voor een blog.
Er is ondertussen een clubje vaste lezers ontstaan, dat de energie vindt om met enige regelmaat naar mijn gedachtenspinsels te kijken. Volgens de statistieken heb ik zelfs een trouwe lezer uit de VS. Ik groet hem van hieruit hartelijk!!

Als ik het zo bekijk heb ik nooit moeite gehad om een onderwerp te vinden. Sterker nog: meestal moet ik kiezen. Misschien kun je daaruit concluderen, dat ik een échte praatjesmaker ben!!
Geachte lezer: vier deze mijlpaal met mij!! Neem na het lezen van deze blog een drankje en toast op ons beider gezondheid!!
Tot morgen!!

antoine

Nieuwe lokatie

De blog van Antoine heeft een nieuwe lokatie:www.weblogantoine.nl

Stuw

Penseeltje

Geeltje

Sjoekseltje

Verantwoording

Blauwe Stad

MER

Waarheid en fictie

Man en Hond

Groningen

Schilderij

Kees

Verdwijnende voetstap

Dooi

Nova Zembla

Winters

Waterstanden van hedenochtend

Kunst

foto

Award

55

Hangbuik

historie

Brug

Verrassing

Amechtig

Mooie dag

Mist

Evenwicht

Communicatie

boom

Pont

Melancholie

Operatie

Ptschonkl'n

foto

inheems

leuke dingen

legaat

inrijverbod

Moe

Experiment

Groene Bedstee

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

motorsport

Druilerig

Romantiek

herfstkleuren

Oogst

Bietencampagne

Snoek

Moonlight shadow

Dreumelse Waard

Hij doet het weer

herfst 2005

pauze

IBA of ...... ieh, bah?

afscheid

D'n Bakker

Bewonersvereniging

Opa

Hennie

Vrijdagavond

Zeelucht

vliegeren

Promotie

Een ei leggen

songfestival

Dwalen

geluk

koeien

Klassenfoto

Scheveningen

avond

benzine tanken

Thuis komen

herfst

De blog van Antoine heeft een nieuwe lokatie:
www.weblogantoine.nl